< Δισκογραφία

Περιέχει τα τραγούδια:

1. Χάρτινες πόλεις
2. Πικρό χαμόγελο
3. Μια στιγμή
4. Η via del campo
5. Δεκέμβρης
6. Ένας ψίθυρος για τον Αλέξανδρο
7. Το βαλς του ρακοσυλλέκτη
8. Ο Τζακ Ο' Χάρα
9. Δεν είσαι πια εδώ

Σ' ένα βροχερό και ομιχλώδες τοπίο στο Νότο της Ελβετίας, ηχογραφήθηκαν τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2010 οι «Χάρτινες Πόλεις». Από την πρώτη στιγμή που έφτασα στην Sementina είχα έναν έντονο προβληματισμό για το πώς θα μπορέσω να μεταφέρω στον παραγωγό μου Marco Zappa την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ήθελα να κινηθούν τα τραγούδια, αφού εκείνος θα αναλάμβανε κατά κύριο λόγο τις ενορχηστρώσεις.

Δύσκολο πράγμα όταν σμίγουν δύο διαφορετικοί κόσμοι, δυο διαφορετικές σχολές τραγουδοποιίας, με διαφορετική θεματολογία, αλλά και με διαφορετική αντίληψη για το πώς ενορχηστρώνεται ένα «σύγχρονο» τραγούδι. Πριν ξεκινήσουμε λοιπόν να «χτίζουμε» αυτά τα τραγούδια άρχισα να μιλάω στον Marco για το καθένα χωριστά. Να μεταφράζω τους στίχους, αλλά και να αναφέρω τους λόγους για τους οποίους γράφτηκε, πράγμα το οποίο δεν συνηθίζω να κάνω γιατί πίστευα και πιστεύω ότι αυτή η τακτική απομυθοποιεί και αποδυναμώνει την γοητεία που ασκεί το τραγούδι. Ήταν όμως πιστεύω ο μοναδικός τρόπος για να έρθει ο Marco πιο κοντά στη σκέψη μου και τη γραφή μου. Έτσι, σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, όλο και λιγότερο μας απασχολούσαν σκέψεις όπως ποια όργανα θα ακολουθούσαν τις μελωδικές γραμμές ή σε ποιους ρυθμούς θα χόρευαν τα στιχάκια. Το ζητούμενο ήταν ένα. η ατμόσφαιρα.

Έτσι κατά κάποιο τρόπο τα τραγούδια μάς οδήγησαν από μόνα τους στις γειτονιές που ήθελαν να κατοικήσουν και ο Marco δεν τους στέρησε με ενορχηστρωτικές ακροβασίες αυτή την πορεία. Τα κατάφερε μια χαρά. Τραγούδια όπως ο «Δεκέμβρης», «Ένας ψίθυρος για τον Αλέξανδρο», «Χάρτινες Πόλεις», έχουν αποκτήσει πιστεύω εκείνη την ατμόσφαιρα που τους πρέπει. Ο Τζακ Ο' Χάρα, ένα παλιό τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα και του Θεοδόση Άθα, το μοναδικό «μαύρο» τραγούδι που έγραψε ο μεγάλος λαϊκός συνθέτης, το κουβαλούσα χρόνια μέσα μου σαν ένα βαρύ μακρόσυρτο μπλουζ. Έτσι κι έγινε. Το via del campo του Fabrizio de André περίπου στην ίδια λογική με την εκτέλεση του μεγάλου Ιταλού τραγουδοποιού και σε μια εντελώς ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά.

Κάπως έτσι ηχογραφήθηκαν οι «Χάρτινες Πόλεις» σε 25 μέρες καθημερινής δουλειάς και με δύο διαλείμματα. Το ένα στην ταβέρνα του Lele και το άλλο στο ηλιόλουστο την ημέρα που το επισκεφτήκαμε, Locarno.

Σ' αυτό το σύντομο χρονικό της ηχογράφησης υπήρξαν εξίσου σημαντικά πράγματα για μένα, πέρα απ' τα τραγούδια και τις μουσικές, όπως η αποκατάσταση της σχέσης μου με τις γάτες, αλλά και η θεαματική μείωση του τσιγάρου. Αν μπορούσα ας έκανα κι αλλιώς! Από τη μία ο Frits που νιαουρίζοντας συνεχώς με εκμεταλλεύτηκε ως αδαή και φιλοξενούμενο, σχεδόν ζητιανεύοντας, καταναλώνοντας υπέρογκες ποσότητες φαγητού και από την άλλη οι ευγενικοί αλλά αυστηροί και άκαμπτοι οικοδεσπότες, που δεν τους ένοιαξε ούτε στιγμή αν θα πέθαινα σαν τον Τζακ Ο' Χάρα απ' το κρύο καπνίζοντας στον κήπο.

Marco, Renata, Mattia, Danilo, Giorgio, Noella, Δημήτρη, σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Εις το επανειδείν…

Γιώργος Σταυρακάκης

Χάρτινες πόλεις 

Σαν αεράκι που σβήνει τη βροχή
στέγνωσες μες τα μάτια μου
μα τώρα δε φυσάει
κανένας δε μιλάει
ψάχνω να σε βρω
Σαν χαραμάδα που κυνηγάει το φως
άνοιξες δρόμο μέσα μου
που πίσω δε γυρνάει
κι ο καιρός περνάει
ψάχνω να σε βρω

Χάρτινες πόλεις σου γελούν πριν χαθούν
θολές ξεθωριασμένες ζωγραφιές
μοιάζεις κι εσύ χαρταετός που πετάει
στα χέρια ενός παιδιού
το νήμα ποιας ζωής σε κρατάει;

Σαν αστεράκι που λάμπει μακριά
στης λύπης το στερέωμα
η νύχτα σε κρατάει
κι ο καιρός περνάει
ψάχνω να σε βρω
Σαν τραγουδάκι στην άκρη των χειλιών
η δίψα σου ταξίδεψε
μα τώρα δε φυσάει
κι ο καιρός περνάει
ψάχνω να σε βρω

Χάρτινες πόλεις μου γελούν πριν χαθούν
θολές ξεθωριασμένες ζωγραφιές
μοιάζω κι εγώ χαρταετός που πετάει
στα χέρια ενός παιδιού

το νήμα ποιας ζωής μας κρατάει;

Πικρό χαμόγελο 

και γύρω έπεφτε χιόνι
στου ονείρου την οθόνη
ένας μικρός σταθμός
τα τρένα ξεκινούσανε
για μακρινά ταξίδια
κι εμείς πίσω απ’ το τζάμι το θολό
Ήταν εκείνο τον καιρό
που τ’ άστρα κατεβαίναν
κι ανάβαν τις ελπίδες
στις παιδικές αυλές
και ’μεις με ξύλινα σπαθιά
σε κάστρα φωτισμένα
νικούσαμε του χθες τις ενοχές

Τώρα γερνάς
πικρό χαμόγελο κερνάς
και δε μιλάς
ποιους παραδείσους κυνηγάς
ποιο ταξίδι ποιο λιμάνι
ξεκλειδώνουν τη χαρά

Τα χρόνια που περάσανε
χαθήκαμε στους δρόμους
με κλέφτες κι αστυνόμους
δεν έπαιξε η ζωή
κι εκείνα τα συνθήματα
που σκούριασαν στα χείλη
στιχάκια έχουν μείνει στο χαρτί

Τώρα γερνάς
πικρό χαμόγελο κερνάς
και δε μιλάς
ποιους παραδείσους κυνηγάς
ποιο ταξίδι ποιο λιμάνι

ξεκλειδώνουν τη χαρά.

Μια στιγμή 

Φύσηξε αέρας, στέγνωσε η βροχή
σβήστηκαν μεμιάς τα μονοπάτια
που οδηγούσαν στους κήπους της καρδιάς
στους κήπους μιας μεγάλης αγκαλιάς
που οδηγούσαν στους κήπους της καρδιάς
Κι έγινα κλωνάρι, πέτρα και σκουριά
κρύφτηκα σε τσιμεντένια δάση
να σφυρίζω τούτο το σκοπό
τους ποιητές να ξαναβρώ
τους φίλους ποιητές να ξαναβρώ

Μια στιγμή, μονάχα μια στιγμή
σου μιλάει η ζωή καθώς περνάει
μια στιγμή, μονάχα μια στιγμή
η αγάπη την αγάπη συναντάει
μια στιγμή

Σαν το καραβάνι πέρασες κι εσύ
χάθηκες στο Νότο και τη σκόνη
μια φορά που λεν’ κι έναν καιρό
του έρωτα έμοιαζες θαρρώ
του έρωτα έμοιαζες θαρρώ
Κι έγινα τραγούδι, στάμνα στη βροχή
λόγια να μαζεύω στάλα στάλα
να στολίζουν αυτή την ερημιά
όπως τα δέντρα τα πουλιά
όπως τα δέντρα τα πουλιά

Η Via del campo

Η via del campo είναι μια στράτα
ένας δρόμος που δείχνει τ’ αστέρια
η γραμμή της ζωής σε άδεια χέρια
ένα πάθος σε άγρυπνα μάτια

Η via del campo είναι ένα βλέμμα
ένα σκίρτημα μια ανάσα
μια στημένη του έρωτα φάρσα
που πουλάει της νύχτας το ψέμα

Η via del campo είναι μια πουτάνα
κρεμασμένη στ’ ουρανού το μπαλκόνι
ξετινάζει της ντροπής το σεντόνι
και μας γνέφει με μάτια πλάνα

Κι εμείς καθώς πρέπει διαβάτες
απ’ το σώμα της πάνω περνάμε
πόσο πάει ποτέ δε ρωτάμε
της σιωπής ορκισμένοι προστάτες

Η via del campo είναι fata morgana
μια ψευδαίσθηση, ένας μύθος
ένα γέλιο που παγώνει στο στήθος
όταν σβήνουν τα μάτια τα πλάνα

Δεκέμβρης 

Τώρα που οι δρόμοι τους κλείνουν
τα χρώματα σβήνουν
τα μάτια γερνούν
τώρα που όλα αλλάζουν
μέσα από στάχτες φιλιά και καπνούς
πουτάνα η πόλη κι ο μπάτσος προστάτης
νοσταλγοί ενός άλλου καιρού
Ίσως αυτό που σωπαίνει
στα δόντια του κρύβει μια ουράνια κραυγή
θλιμμένο αστεράκι πάνω απ’ τις στέγες
που χρόνια εξόριστο ζει

Μα φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι
πως και πάλι μαζί του δε θα ’ναι κανείς
μοναχά ο έρωτάς του
γυμνός θεατής
θ’ απλώνει τα χέρια σαν επαίτης θεός
θνητός στο απόλυτο φως

Τώρα που όλα θυμίζουν
έναν άγριο Δεκέμβρη
μια κρυμμένη πληγή
τώρα που υψώνεται η φλόγα
μπροστά στην αυλή τους κι ανάβει η γιορτή
αυτόχειρες μοιάζουν στα γκρίζα όνειρά τους
μικροί, φοβισμένοι, δειλοί
Ίσως αυτό που σωπαίνει
στα δόντια του κρύβει μια ουράνια κραυγή
θλιμμένο αστεράκι πάνω απ’ τις στέγες
που χρόνια εξόριστο ζει

Ένας ψίθυρος για τον Αλέξανδρο 

Χιλιάδες νύχτες μέσα σου
χιλιάδες κι οι φωτιές
που ανάψανε και σβήσανε
και πόρτες σού ανοίξανε
μα τώρα σα σειρήνες και πάλι σε καλούν
τα ίδια θα σου πουν
πως δεν υπάρχουν άγγελοι και φύλακες εδώ
μονάχα εκείνο το παιδί
που ψάχνει χρόνια να κρυφτεί
στο πλήθος που αδιάφορο διασχίζει τον καιρό
έχω χρόνια να το δω

Ήταν όμορφο σα χάδι
σαν αχτίδα στο σκοτάδι
μάτια πράσινα μεγάλα
και ολόχρυσα μαλλιά
άραγε σε ποιο αστέρι
αρμενίζουν της ζωής του
τα πολύχρωμα πανιά

Το βαλς του ρακοσυλλέκτη 

Η νύχτα απλώνει σκοτάδι παντού
μα πίσω απ’ τις γρίλιες
εκείνοι που ακόμα μπορούν να ονειρεύονται
ταξίδια στο κέντρο μιας πόλης υγρής
κι αυτοί γελαστοί εκδρομείς

Τον είδανε λέει να γέρνει στο φως

ουράνιο σκουπίδι σ’ αέναη νύχτα
να γνέφει στ’ αστέρια με χέρια αδειανά
και δίπλα του αγέλες σκυλιά

Κι όπως πέφτουν τ’ αστέρια στο άδειο βαρέλι
και γίνεται η νύχτα χρυσάφι βροχή
αστράφτει του κόσμου το ισόβιο κουρέλι
αυτό που το λένε ζωή

Τα χρόνια περνάνε κι οι δρόμοι γερνούν
μονάχα τα δέντρα
ακίνητα στέκουν στο γκρίζο τοπίο
κάτω από έναν βαρύ ουρανό
κι εκείνος της πόλης στοιχειό
Τον είδανε λέει να λάμπει ξανά
στις άδειες πλατείες
βουβός ιχνηλάτης στα χνάρια που αφήσαν
τα γέλια παιδιών περασμένων καιρών
οι όρκοι τυφλών εραστών

Ο Τζακ Ο' Χάρα

Ο Τζακ Ο’ Χάρα ήταν φτωχός
και τον εξέραν όλοι
κι εγώ κι εσύ κι ο παρακεί
αγγέλοι και διαβόλοι

Ο Τζακ Ο’ Χάρα ήταν μπεκρής
χρυσή καρδιά, άδεια τσέπη
κι ήρθε ο χειμώνας ο μακρύς
κι ο Τζακ δεν είχε σκέπη

Μια νύχτα χιόνισε πάρα πολύ
και βγήκαν οι γειτόνοι
για να φτυαρίσουν το πρωί
και βρήκαν μες στο χιόνι
της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο’ Χάρα κόκαλο

Στέλνουν χαμπέρι στο γιατρό
από ενδιαφέρον
"τρέξε γιατρέ μου, το και το
τον χάνουμε το γέρο"

Μα ο γιατρός κάνει νερά
γιατί δεν έχει τυχερά
ο θάνατος είν’ έξοδο
κι ο Τζακ σε αδιέξοδο

Σαν κάναν το καθήκον τους
ήσυχοι πια οι γειτόνοι
γυρίσανε στο σπίτι τους
κι αφήσανε στο χιόνι
της γειτονιάς το φρόκαλο
τον Τζακ Ο’ Χάρα κόκαλο

Δεν είσαι πια εδώ

Παράθυρα που κλείνουνε
φώτα που τρεμοσβήνουνε
τα τρένα νυσταγμένα στο σταθμό
κι εσύ μετράς τα βήματα
του χρόνου τα χτυπήματα
η ανάσα σου σβησμένη από καιρό
δεν είσαι πια εδώ
Πέτρινα δέντρα και πουλιά
και μια αρρώστια απ’ τα παλιά σε κυνηγά
δεν είσαι πια εδώ

Οι φίλοι σου σκορπίσανε
χαμόγελα που σβήσανε
καπνός σε μολυβένιο ουρανό
και ’συ μετράς τα χρώματα
τα χάδια και τα σώματα
που σκούριασαν στης μνήμης το βυθό
δεν είσαι πια εδώ
Μονάχα ο ήχος της βροχής
στα δυο σου μάτια αντηχεί
και σε καλεί
δεν είσαι πια εδώ