ENGLISH

Νυχτερινά Ρεσάλτο σε επαρχιακό τοπίο.

Οι εργάτες που τραυματίζουν τους δρόμους κι οι δρόμοι που δε βγάζουν πουθενά. Κι όλα να μένουν ακίνητα και παλιωμένα. Μονάχα μια υποψία να φέρνει η βροχή στα όρθια δέντρα. Ένα σύντομο δρομολόγιο - βουβή παραδοχή - τα ίχνη των σαλιγκαριών το ξημέρωμα.

Περιέχει τα τραγούδια:

1. Καλοκαίρι
2. Βρέχει στη Λένορμαν
3. Δεν ήσουν φως - Δεν ήσουν ψέμα
4. Λίνα
5. Αμαρτωλό*
6. Σκιές και όνειρα
7. Σαν τα τσιγάρα
8. Ρεσάλτο

Καλοκαίρι  | Βρέχει στη Λένορμαν | Δεν ήσουν φως δεν ήσουν ψέμμα  | Λίνα  | Νυχτερινό δρομολόγιο | Ρεπό | Αμαρτωλό | Σκιές και όνειρα | Σαν τα τσιγάρα | Ρεσάλτο

 

Καλοκαίρι

Ζεστό καλοκαίρι το γέλιο σου σβήνει τη δίψα
στις όχθες τ' ονείρου κορίτσι γυμνό περπατάς
ανάσες καυτές του ανέμου οι χορδές
σινιάλο σου κάνουν και πας

Έλα τραγούδι στου ανέμου τα χείλη
Έλα ζεστό καλοκαίρι ξανά

Φεγγάρι τ' Αυγούστου στα μάτια σου μέσα βουλιάζει
φωτιές που σε καίνε τις νύχτες σε μέρη κρυφά
γλυκός πυρετός κι εγώ ναυαγός
στο φως της δικιάς σου ματιάς

Έλα τραγούδι στου ανέμου τα χείλη
Έλα ζεστό καλοκαίρι ξανά

Βουβό το τραγούδι στ' ανέμου τη δίνη σκορπάει
καράβι σπασμένο κι εσύ ένα κύμα γοργό
για άγνωστη γη ανοίγεις πανί
μαζί σου σαλπάρω κι εγώ

Έλα τραγούδι στου ανέμου τα χείλη
Έλα ζεστό καλοκαίρι ξανά

 

Βρέχει στη Λένορμαν

Νύχτα βαμμένη με κραγιόν
γλιστράς σαν χέλι
Λένορμαν βράδυ στις οκτώ
Έρημες στάσεις τζάμια θολά
κορίτσια στη «Δέλτα»
μάτια βρεγμένα μυστικά

Βρέχει πού να γυρνάς
βούλιαξε η πόλη μεθάς
γυμνή στις υπόγειες διαβάσεις
χορεύεις

Χαράζει βήματα στο φως
κάτι σαν γέλιο
κάτι σαν φύγε σ' αγαπώ
Κάτω απ' τις ρόδες των φορτηγών
ο έρωτάς μας
γίνεται στάχτη και καπνός

Βρέχει πού να γυρνάς
βούλιαξε η πόλη μεθάς
γυμνή στις υπόγειες διαβάσεις
χορεύεις

 

Δεν ήσουν φως δεν ήσουν ψέμμα

Πήρες την ομπρέλα και το μπλε παλτό
χάραξες δυο λέξεις στον καθρέφτη
χείλη που σφραγίζουν
βήμα στο κενό
χρώματα που αλλάζουν καθώς φεύγεις

Χάνεσαι στου δρόμου την κλειστή στροφή
οι σκιές τρομάζουν στο σκοτάδι
πρόσωπα σβησμένα
μέσα στη βροχή
το κορμί σου πνίγει ένα χάδι

Δεν ήσουν φως
δεν ήσουν ψέμμα
ήσουνα χάρτινο πανί
Δεν ήσουν φως
δεν ήσουν ψέμμα
ήσουνα έρωτας γυαλί
Κόρη του ανέμου είσαι εσύ

Πάνω σου περνάνε γκρίζα φορτηγά
προβολείς σ' ανάβουν και σε κλείνουν
πλοία νυσταγμένα
χάνονται μακριά
θάλασσες που πίσω τους σ' αφήνουν

Πίσω στον καθρέφτη έμεινε το χθες
λόγια του Σεπτέμβρη ραγισμένα
μνήμες που χορεύουν
σε αργές στροφές
χρώματα θολά και παλιωμένα

Δεν ήσουν φως
δεν ήσουν ψέμμα
ήσουνα χάρτινο πανί
Δεν ήσουν φως
δεν ήσουν ψέμμα
ήσουνα έρωτας γυαλί
Κόρη του ανέμου είσαι εσύ

 

Λίνα

Ρούχα παλιά
ασπρόμαυρες φωτογραφίες στις αυλές
τις μαγικές
τις Κυριακές
βουβές ταινίες οι συνήθειες του χτες
παιδικές

Λίνα σου χαρίζω ότι σου' χα τάξει
τα καλοκαίρια στο Ντεπό το μακρινό
τη ροζέ βεντάλια κι ένα μπλε μετάξι
να σε σκεπάζει όσο ζω

Σε μια στιγμή
που σημαδεύει μια χαμένη εποχή
ζητάς να βρεις
φίλους παλιούς
δρόμους χαμένους σε αδέσποτους καιρούς
μακρινούς

Λίνα σου χαρίζω ότι σου' χα τάξει
τα καλοκαίρια στο Ντεπό το μακρινό
τη ροζέ βεντάλια κι ένα μπλε μετάξι
να σε σκεπάζει όσο ζω

Μέσα στα μπαρ
σ' ένα μπουκάλι βότκα ακουμπά
κι αναζητά
λύσεις να βρει
μέσα στα μάτια μιας απόλυτης σιωπής
πυροβολεί

Λίνα σου χαρίζω ότι σου' χα τάξει
τα καλοκαίρια στο Ντεπό το μακρινό
τη ροζέ βεντάλια κι ένα μπλε μετάξι
να σε σκεπάζει όσο ζω

 

Νυχτερινό δρομολόγιο

Μέσ' τα τραγούδια κάτι σε κρατάει
ξενυχτάς και καπνίζεις νύχτα του Σαββάτου
θλιβερός τροβαδούρος έρχεται και πάει
τρύπιο καπέλο όψη θανάτου

Κάτι παλιάτσοι σκούζουν με βιολιά
σου χτυπάνε την πόρτα κι εσύ τους απλώνεις το χέρι
σε αμέτρητες πόρτες χτυπάνε και πάλι ξανά
την αλήθεια που κρύβουν
κανείς μα κανείς μας δεν ξέρει

Κλείνεις τα φώτα ντύνεσαι βαριά
σε χιλιάδες σταθμούς δρομολόγια μέσα στη σκόνη
μ' αλκοόλ και τσιγάρο να λύνεις τους γόρδιους δεσμούς
μα η αλήθεια του τρύπιου καπέλου ποτέ δεν παλιώνει

Σε συνάντησα πάλι στης πόλης το γκρίζο κενό
πεταλούδα στη νύχτα γυμνή με φτερά τσακισμένα
σε μια αόρατη σκάλα ακουμπάς το παλιό σου κορμί
το ταξίδι μακρύ στων ματιών σου την άδεια αρένα

 

Ρεπό

Πόσο άλλαξε τούτη η πόλη
την κουρτίνα τραβάς μυστικά να τη δεις
στα στενά της ταξιδεύεις
μετανάστης επιστρέφεις πριν χαθείς

Πως αλλάζουν τα όνειρα δρόμους
του Μορφέα δραπέτες κι εμείς ναυαγοί
χάρτινα μικρά καράβια
π' αρμενίζουνε στα βάθη της σιωπής

Δρόμοι άδειοι και πλατείες
στα σκοτάδια γλιστρούν
μεσ' στα μπαρ θα βρεθούν - θα χαθούν
ταξίδι μικρό
σ' ακατοίκητη γη μεθυσμένο ρεπό

Πως σε πήρε κι εσένα η νύχτα
δαχτυλίδια καπνού σε τυλίξαν παντού
συννεφάκι π' αλητεύεις
και στα δώματα χορεύεις τ' ουρανού

Μάτια πράσινο σκοτάδι
του ονείρου σκιές σε παλιές μουσικές σε ζητώ
ταξίδι μικρό
σ' ακατοίκητη γη μεθυσμένο ρεπό

 

Αμαρτωλό

Στη Σμύρνη Μέλπω
Ηρώ στη Σαλονίκη
στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό
τώρα στα Βούρλα
με φωνάζουν Λέλα
ο τόπος μου ποιος είναι
ποιοι οι δικοί μου
αν ξέρω ανάθεμά με
σπίτι πατρίδα έχω τα μπουρδέλα

Το σήμερα χειρότερο απ' το χθες
και τ' αύριο απ' το σήμερα θε νάναι
φιλιά από στόματα άγνωστα βρισιές
κι οι χωροφύλακες να με τραβολογάνε

Στη Σμύρνη Μέλπω
Ηρώ στη Σαλονίκη
στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό
τώρα στα Βούρλα
με φωνάζουν Λέλα

Γλέντια καβγάδες ως να φέξει
αρρώστιες αμφιθέατρο του Συγγρού
και ενέσεις 606

Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι
όλη η ζωή μου του χαμού
μα από την κόλασή μου σου φωνάζω
εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω

 

Σκιές και όνειρα

Υπνοβάτης καιρός με φτηνές μουσικές σε τραβά
και οι νύχτες σταλάζουνε μέσα σου υδάτινους δρόμους
στα όνειρά σου η ζωή μυστικά δραπετεύει ξανά
στα κανάλια του νου
ξανασμίγει ανίκητους φόβους
Σε θυμάμαι τα βράδια να στέκεις σε έρημα ντοκ
κι οι ψαράδες με λαίμαργα μάτια ν' ακονίζουν τα δίχτυα
παιδικές υποψίες το φεγγάρι σπασμένο στα δυο
ζητιανεύεις ψηλά
του ανέμου την άγρια αλήθεια

Σκιές και όνειρα
σκοτάδια απόλυτα
φιλιά και χάδια μεσ' το χθες
λυγμός κι ανάσταση
βουβή παράσταση
αγάπες που ανάβουν πυρκαγιές

Πληρωμένες ματιές το κορμί σου παντού ακουμπούν
μεθυσμένοι καθρέφτες γελούν και σου κλείνουν το μάτι
οι αλήθειες σου πόρνες κι αλήτες αγκαλιά ξενυχτούν
ναυαγοί και κουρσάροι
ξημερώνουν στο ίδιο κρεβάτι
Τώρα φεύγεις γυρνάς σε μια πόλη κομμένος στα δυο
κι η ανάσα μια λάμπα θυέλλης που τρέμει στο χιόνι
σκοτεινή προκυμαία κανείς δε μένει εδώ
νυσταγμένο σινιάλο ο καπνός
το τσιγάρο τελειώνει

Σκιές και όνειρα
σκοτάδια απόλυτα
φιλιά και χάδια μεσ' το χθες
λυγμός κι ανάσταση
βουβή παράσταση
αγάπες που ανάβουν πυρκαγιές

 

Σαν τα τσιγάρα

Σαν τα τσιγάρα σβήνουν οι στιγμές
οι λέξεις γίνονται θηλειές
δωμάτια κλειστά
τραγούδια σκόρπια και μισά σαν τα σκυλιά
παίρνουν τους δρόμους ξανά
Πέφτει στις γρίλιες χάρτινη βροχή
μάγισσες λύνουν τη σιωπή
τοπίο μυστικό
σαν από όνειρο θαρρώ σ' ακολουθώ
και πια δεν μένω εδώ

Θα φτύσω τα λόγια στον βρώμικο αέρα
στα δάση του νου θα χαθώ

Σαν παραμύθι ντύνεσαι κι εσύ
στέκεις στου δρόμου το σκαλί
νεράϊδα προσπερνάς
στ' άδειο ποτήρι σου χαμόγελο κερνάς
και πίσω δεν κοιτάς
Σαν τα τσιγάρα καίγομαι κι εγώ
σε παρασέρνω στο βυθό
στου δράκου τη σπηλιά
βγάζει ο έρωτας στο σώμα μας φτερά
και πίσω δεν γυρνά

Θα φτύσω τα λόγια στον βρώμικο αέρα
στα δάση του νου θα χαθώ

 

Ρεσάλτο

Αν ήταν ν' άρχιζα ξανά
τραγούδια να σου γράψω
μπαλάντες ταξιδιάρικες να φεύγεις μακριά
στο πλοίο της καρδούλας σου θα έκανα
ρεσάλτο
και νότες θα ζωγράφιζα
στα άσπρα σου πανιά
Ταξίδι μπλε
στη ρότα του κορμιού σου
σ' άγνωστα μέρη με χάρτες μυστικούς
σαν πειρατής
μα όχι σαν τραγουδιστής
σαν ναυαγός
μεσ' της καρδούλας σου το φως

Καλοκαίρι. Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Σταυρακάκης, Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζηαγγελής , Παραγωγή: MINOS EMI