Γιώργος Σταυρακάκης - Δισκογραφία

Δεν βρίσκω τρόπο

Σαν τη βροχή
στο σώμα μου κυλάς
στα μάτια μου μπροστά - Όνειρο -
και πώς να σου το πω
το χάδι σου υγρό
άγριος ποταμός
Μα λες και μοιάζουν οι στιγμές
σταγόνες μεσ' το χθες
παράξενες γιορτές

Δεν βρίσκω τρόπο να στο πω
και στο μηδέν ξαναγυρνώ
στάζουν οι λέξεις προσμονή
κι έχει ραγίσει η φωνή

Σαν τη φωτιά χορεύεις τις νυχτιές
σ' απάτητες ακτές - Όνειρο -
Και πώς να σου το πω
το βλέμμα σου υγρό
άγριος ποταμός

Μα δες πως σβήνουν τις φωτιές
τα κύμματα του χθες
του χρόνου οι ρωγμές

Άγριος Χειμώνας

Μη μου ζητάς να χωρέσω
στις μικρές σου σιωπές
εγώ σαν το σκυλί θα τριγυρνάω
θα φέρνω βόλτα τις παλιές μου γειτονιές
και τους χαμένους ποιητές θα ξενυχτάω
Και θα σφυρίζω στα μπαλκόνια
των κοριτσιών που δε μεγάλωσαν ποτέ
που ξαγρυπνάνε με τ' αστέρια στα μαλλιά τους
που λένε όχι στις παλιές τους ενοχές
κι έχουν τις θάλασσες κρυμμένες στη ματιά τους

Άγριος χειμώνας ξημερώνει
σαρώνει ο άνεμος το χτες
τσακάλια ουρλιάζουν στις γωνιές
όταν νυχτώνει
Κι εσύ ένα σώμα ραγισμένο
στον τελευταίο σου χορό
κλείνεις τα μάτια στη φωτιά
που σε κυκλώνει

Μη μου ζητάς να χωρέσω
στη δική σου ζωή
σκουριάσανε τα ρούχα κι οι ιδέες
μοιάζει ατέλειωτη η δική μου εκδρομή
τώρα που οι φίλοι σου διπλώσαν τις σημαίες
Και θα επιστρέφω στις αλάνες
μ' ένα χωνάκι παγωτό και δυο γκαζές
κι οι τρύπιες τσέπες μου θα στάζουν παραμύθια
για τα παιδιά που δε μεγάλωσαν ποτέ
που ψάχνουν τ' όνειρο
στης πόλης τα σκουπίδια

Γυάλινα φτερά

Βαριές ανάσες τα παράθυρα κλειστά
στο άδειο πάτωμα βρεγμένα τα τσιγάρα
πίσω απ' τα στόρια μια οσμή καλοκαιριού
σε ξαναφέρνει γελαστή κάτω απ' τη σκάλα

Κι είναι η εικόνα σου θαμπή και μακρινή
κάτι σταγόνες που δε στέγνωσαν στο χρόνο
να βηματίζεις σ' ένα αόρατο σκοινί
σαν ακροβάτης στ' ουρανού το γκρίζο θόλο

Να ταξιδέψεις με τα γυάλινα φτερά
πάνω απ' τις στέγες της σιωπής που μας ενώνει
εσύ να κλέβεις απ' το χρώμα τ' ουρανού
και ‘γω στου κόσμου την ασπρόμαυρη οθόνη

Φεύγουν καράβια και νοτίζει η βροχή
το άδειο πρόσωπο θολό πίσω απ' το τζάμι
κάτι σινιάλα νυσταγμένα του καιρού
βουλιάζουν μέσα στων ματιών σου το λιμάνι

Σβήνουν τα φώτα και χορεύουν οι σκιές
στην ανεμόσκαλα μπλεγμένα τα μαλλιά σου
άλλη μια νύχτα του ανέμου η πνοή
φωλιάζει μέσα στην αδέσποτη ματιά σου

Μεθυσμένο καραβάνι

Φιλί που μάτωσε η νύχτα το φεγγάρι
πήρε φωτιά της μοναξιάς σου το δοξάρι
άγρια σημάδια στο κορμί που ταξιδεύει σε μια αόρατη αγκαλιά
χορεύεις μόνη στου έρωτά σου τη θηλειά

Κι ήταν τα φώτα χαμηλά κι εσύ γελούσες
πάνω σε σύννεφα καπνού ακροβατούσες
άστραψε η πόλη μεσ' το γέλιο σου θυμάμαι και ξανάγινες παιδί
είπες «θα φύγω» μα σε βλέπω πάντα εκεί

Κι είναι λόγια που χορεύουν
στων χειλιών σου το τοπίο
κι η αλήθεια μεσ' το κρύο
ψάχνει κάπου να κρυφτεί
μεθυσμένο καραβάνι
που μας φέρνει ο χειμώνας
σε μια πόλη ερειπωμένη
πριν ξεσπάσει η βροχή

Γλυκό τραγούδι που ατέλειωτο σωπαίνει
βαθύ ποτάμι η μοναξιά σε πάει σε φέρνει
τρέχουν στα μάτια σου χειμώνες και γλιστρούν τα μυστικά σου στο χαρτί
είπες «θα φύγω» μα σε βλέπω πάντα εκεί

Πλανόδιοι

Πλανόδιοι εμείς
σε άδειες οδούς
αφιλόξενης κρύας πολιτείας
ταξιδεύουμε αργά
στ' ουρανού την τροχιά
στις μισές μας αλήθειες μπροστά
Καμμένη εποχή
τ' ανέμου η φωνή
ζητιανεύει τραγούδια και κλαίει
στ' άγγιγμά του σιωπάς
κοροϊδεύεις γελάς
και στους έρημους δρόμους γυρνάς

Μάγισσες νύχτες σε τραβούν
στ' άρωμά σου μεθούν
ό,τι ονειρεύτηκα βροχής σταγόνες που ζητούν
στη γραμμή των χειλιών σου να σβηστούν

Σ' αδιάβατη οδό
ταξίδι στερνό
στις ρυτίδες του χρόνου θα κρυφτώ
στου έρωτα τη σιωπή
το παιχνίδι γιορτή
ξαναφέρνει στο νου την πληγή
Κρατάω στιγμές
ανάσες παλιές
εκδορείς μια αλήθειας που καίει
σημαδεύει βαθιά
κι η ζωή σαν σκιά
φέρνει βόλτες σε άδεια αγκαλιά

Τραγουδούν: Σταύρος Σταυρακάκης
Γιώργος Σταυρακάκης

Λιβυκό

Μ' ένα καράβι π' αγρυπνάει
στο βάθος του γυαλού
παραμονεύουν πειρατές
στο φως του φεγγαριού
Σαρακηνοί κουρσάροι
με γυάλινα σπαθιά
στο τρύπιο του αμπάρι
σε παίζουν στα χαρτιά
Κι έρχεται ο ύπνος να τους βρει
με κόκκινο κρασί
τους ταξιδεύει τ' όνειρο
σ' απάτητη ακτή
αγέρι εσύ θαλασσινό
που πέλαγα τρυγάς
φέρε τους με το κύμα
αλλά μην τους ξυπνάς

Νάνι - νάνι - νάνι
κοιμήσου και θαρθούν
ψηλά στις πολεμίστρες
να σου φανερωθούν

Φωτιές ανάβουν στις ακτές
τα βράδια οι ναυαγοί
στ' άστρα ρεμέτζο δένουνε
μετέωρη ευχή
να πάρει να σκορπίσει
ο άνεμος ψηλά
όσα η άμμος κράτησε
τα χίλια μυστικά

Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά
Β' φωνή: Γιώργος Σταυρακάκης

Ένα ζευγάρι πάνθηρες

Σημάδεψες το γέλιο μου
εκείνο το Δεκέμβρη
ένα παλιό ρεμπέτικο
σε λίκνιζε αργά
εσύ κάθεσαι πλάι μου
και ‘γω που σε κοιτάζω
στο πιάνο καθρεφτίζεται
μια αβάσταχτη ερημιά

Και νύχτωσε νωρίς
κλείσαν τα καφενεία
κάτι αδέσποτα σκυλιά
στο δρόμο αλυχτούν
δέκα χειμώνες πέρασαν - ασπρόμαυρη ταινία -
στο άδειο μου δωμάτιο
τα λόγια σου αντηχούν

Σημάδεψες το γέλιο μου
εκείνο το Δεκέμβρη
φόρεσες το καινούργιο σου
το μάλλινο παλτό
ταξίδια σ' άγριες θάλασσες
με γερασμένα πλοία
κι ένα ζευγάρι πάνθηρες
στο βάθος των ματιών

Και νύχτωσε νωρίς
κλειστά τα καφενεία
κάτι αδέσποτα σκυλιά
ακόμα αλυχτούν
δέκα χειμώνες πέρασαν - ασπρόμαυρη ταινία -
στο άδειο μου δωμάτιο
τα λόγια σου αντηχούν

Όμορφο ψέμα

Άλλη μια νύχτα
σε παίρνει μακριά
σαν το κύμα που σκάει σε άγρια στεριά
αφιλόξενες πόλεις ταξιδεύουν γι' αλλού
και οι φίλοι δεμένοι
στα κατάρτια του νου

Ένα όμορφο ψέμα η αλήθεια ζητάει
και χιλιάδες αλήθειες το ψέμα σκορπάει
στην αρένα του κόσμου εμείς θεατές
μονομάχοι και θύτες
του αοράτου αλήτες

Ένα φως δραπετεύει
και σηκώνει ψηλά
μια φλεβίτσα ετοιμόγεννη του ανέμου παιδιά
ζωγραφίζει ένα γέλιο που σαρώνει το χθες
στου ονείρου τους χάρτες
στ' ουρανού τις αυλές

Μεταμεσονύχτιο

Φώτα που σβήνουν
πόρτες που κλείνουν
ανάσες περαστικές
μικρές υποσχέσεις, ντυμένες με λέξεις
κουρνιάζουν στις γωνιές
Θυμάμαι τα βράδια
τα όσα δεν είπες
στα χείλη σου μένουν πληγές
μετράω τις ώρες στου νου τις αιώρες
βυθίζεται το χθες

Δρόμοι που τρέχουν
χρόνια που φεύγουν
ραγίζει ο χρόνος στο φως
σπασμένος καθρέφτης, του ονείρου δραπέτης
στη νύχτα ναυαγός
κι εσύ τρομαγμένος
στο πλήθος του κόσμου
βουβός σαλτιμπάγκος χλωμός
αόρατες μπάντες στα μάτια σου αστράφτουν
καθώς ξεμακραίνει ο καιρός

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.