< Δισκογραφία

Θα μπορούσε να ήταν μια εκ των υστέρων ματιά σ' ένα παλιό σημειωματάριο. Διαφορετικός τόπος και χρόνος γι' αυτά τα δέκα τραγούδια που γράφτηκαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες και με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους. Εικόνες και πρόσωπα που χάραξαν για πάντα της μνήμης μου τον χάρτη. Το CAROUSEL όμως, όπως όλα τα παιδικά παιχνίδια, αντικαθιστά κάθε λογής μνημοσύνη με μικρές αναπνοές χαράς και ταυτόχρονα λύνει τους κόμπους που αποκτήσαμε προσπαθώντας βασανιστικά να ξεχάσουμε το χτες.

Γ.Σ.

Περιέχει τα τραγούδια:

1. Απουσίες
2. Σεπτέμβρης 1978
3. Ξύλινες ιστορίες / Storie di legno
4. Μάγισσα νύχτα
5. Non trovavo il modo / Δεν βρίσκω τρόπο
6. Το χελιδόνι / La Rondine
7. Ξένες αγκαλιές
8. Piazza Collegiata / Βρέχει στη Λένορμαν
9. Dolci Bugie / Όμορφο ψέμα
10. Μ' ένα χασάπικο παλιό

Απουσίες  | Σεπτέμβρης 1978 | Ξύλινες ιστορίες / Storie di legno  | Μάγισσα νύχτα | Non trovavo il modo / Δεν βρίσκω τρόπο | Το χελιδόνι / La Rondine | Ξένες αγκαλιές | Piazza Collegiata / Βρέχει στη Λένορμαν | Dolci Bugie / Όμορφο ψέμα | Μ' ένα χασάπικο παλιό

 

Απουσίες 

Κοίτα πώς τρέμει το κερί
τα δέντρα πώς λυγάνε
πως των ανθρώπων οι φωνές
βουλιάζουν στα ρηχά
χωρίς πανιά και κόντρα τον καιρό
κανείς δεν φτάνει εδώ
Δρόμοι και κήποι σκοτεινοί
κι αστέρια λυπημένα
φωλιές που χτίζουν τα πουλιά
στου Άδη τα σκαλιά
φαντάζει στέρφα κι άδεια τούτη η γη
κι ο έρωτας πληγή

Κι εσύ θλιμμένο σύννεφο που αλητεύεις
σαν μικρό παιδί
το τελευταίο λάφυρο αυτού του κόσμου

Διάλεξε δρόμο να κρυφτείς
λόγια για να σωπάσεις
ζητιάνοι καίνε στις γωνιές
τα σκιάχτρα της ψυχής
των ηττημένων λάμπουν οι στρατιές
στις θάλασσες του χθες

Κι εσύ θλιμμένο σύννεφο που αλητεύεις
σαν μικρό παιδί
το τελευταίο λάφυρο αυτού του κόσμου

 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 1978 

Κι αν θάναι οι νύχτες σου μακριές
κι αν θαν' τα μάτια που ραγίζουν
κι αν θάναι ο πόνος που χτυπά
στο σώμα και στο νου
είναι που πήρες τη βροχή
στους ώμους σου παρέα
και πότισες του έρωτα
τα ολόγυμνα κλαδιά
παιδί στα δεκαεννιά
Κι αν είναι οι πόρτες σου κλειστές
τα χείλη κλειδωμένα
κι αν ταξιδεύει το κορμί
στη δίνη του καιρού
είναι που πήρες τη βροχή
στους ώμους σου παρέα
και πότισες του έρωτα
τα ολόγυμνα κλαδιά
παιδί στα δεκαεννιά
Κι αν τα τραγούδια σου μισά
σερνάμενα στιχάκια
όπως το βήμα ενός μωρού
μετέωρα δειλά
είναι που πήρες τη βροχή
στους ώμους σου παρέα
και πότισες του έρωτα
το ολόγυμνα κλαδιά
παιδί στα δεκαεννιά
 

ΞΥΛΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ / Storie di legno 

Είναι βράδυ ζεστό τ' Αυγούστου
κι οι σκιές γλιστρούν ως εδώ
Μ' ένα πάθος που δεν λέει να κοπάσει
ξαποστένουν στα έρημα ντοκ
Η σελήνη τους παίρνει αγκαλιά και καλπάζουν
σ' ένα άγριο χορό τα γυμνά τους κορμιά
στ' ουρανού τα θλιμμένα σοκάκια αστράφτουν
στου μουράγιου τα σάπια νερά
Κι εγώ μόνος εδώ στο λιμάνι
μ' ένα μπάρκο στα βάθη του νου
σε δυο ξένες ζωές ταξιδεύω
κι οι κραυγές τους με πάνε αλλού
Έτσι σκέφτομαι ότι έχω ήδη σαλπάρει
με δυο ξένες ζωές που μου κάνουν τη χάρη
να με πάρουν μαζί τους κρυφά
στου έρωτά τους το τρύπιο αμπάρι
Κρυφακούω τα λόγια, τους όρκους τα χάδια,
που αφήνουν στο βλέμμα θανάτου οσμή
και γυρίζει τ' αόρατο του χρόνου ρολόι
ένα βράδυ τ' Αυγούστου σε μια έρημη ακτή
Κρυφές ιστορίες
ψεύτικα λόγια
ντύνουν πάντα την ίδια σκηνή
παλιές ιστορίες
σε ξύλινη γλώσσα
ιστορία κοινή
Είναι βράδυ ζεστό τ' Αυγούστου
τ' άστρα πέφτουν στα μαύρα νερά
σαν ευχές που ποτέ δεν θα πιάσουν
του έρωτά τους το χέρι κρυφά
Κι έτσι σβήνουνε νωρίς τα φώτα
σαν ταινία σε βουβό σινεμά
που οι ήρωές της έχουν χρόνια περάσει
στ' ουρανού το θλιμμένο εκράν
Κρυφές ιστορίες
ψεύτικα λόγια
ντύνουν πάντα την ίδια σκηνή
παλιές ιστορίες
σε ξύλινη γλώσσα
ιστορία κοινή
 

ΜΑΓΙΣΣΑ ΝΥΧΤΑ

Να 'σουνα νύχτα μάγισσα
στους δρόμους που περπάτησα
να φύτρωνες πουλιά
να ταξιδεύουν τον καημό
στον πιο μεγάλο ουρανό
να τραγουδούν ψηλά
με ανοιχτά φτερά
Τραγουδάκι μου γαλάζιο
κάνε τον καημό μου άστρο
να φωτίζει στα όνειρά της
δρόμους γιορτινούς
Να 'σουνα νύχτα μάγισσα
στους δρόμους που περπάτησα
να ύψωνες πανιά
να ταξιδεύουν τον καημό
στον πιο μεγάλο ωκεανό
στα πιο βαθιά νερά
Ταξιδάκι μου γαλάζιο
κάνε τον καημό μου άστρο
να φωτίζει στα όνειρά της
δρόμους γιορτινούς
 

NON TROVAVO IL MODO / Δεν βρίσκω τρόπο 

Come pioggia gelata
mi goccioli dentro ancora
seduta, sul divano…piangi!
Vorrei che tu sapess
che tutti questi anni
li porto dentro ancora!
e tu
mi guardavi, non parlavi,
donna ferita,
ma era troppo tardi.
Δεν βρίσκω τρόπο να στο πω
και στο μηδέν ξαναγυρνώ
στάζουν οι λέξεις προσμονή
κι έχει ραγίσει η φωνή
Come fossi fuoco,
mi bruci dentro ancora,
seduto, sul diva…piango!
Ma tu m' hai detto che se ti chiamo,
è solo e sempre per banalità
e ti faccio stare male.
e tu
da me non vuoi più nulla
non ti sono più di aiuto
anzi devo proprio sparire
Δεν βρίσκω τρόπο να στο πω
και στο μηδέν ξαναγυρνώ
Στάζουν οι λέξεις προσμονή
κι έχει ραγίσει η φωνή
e tu
da me non vuoi più nulla
non ti sono più nemmeno d'aiuto
anzi devo proprio sparire.
E non trovavo il modo…
per dirtelo,
e ti sgusciavo via così.
E non trovavo il modo…
per dirtelo
e ti sono sgusciato via così
 

ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ / La Rondine 

"Io sono Lina, detta la Rondine,
e questa e casa mia!
Andare io?, andare dove?
perché dovrei andar via?
Una piccola stanza, un semplice letto,
un armadio, un gabinetto,
un soffitto di tubi, un po' arrugginiti,
il rumore dell' acqua che va."
Σας γνέφει η Λίνα "το χελιδόνι"
ψηλά απ' το δικό της μπαλκόνι
Σας γνέφει η Λίνα "το χελιδόνι"
ψηλά απ' το δικό της μπαλκόνι
Είναι αλήθεια οι άνθρωποι φεύγουν πετάνε
σαν πουλιά από κλαδί σε κλαδί
μα εκείνη φωλιάζει στα υγρά της σεντόνια
κι από κει κρυφακούει τη ζωή
Ο ήλιος γελάει με τ' άστρα
στου τοίχου την σκούρια κρεμάστρα
και βγαίνει τις νύχτες δειλά απ' το πατάρι
ολόγιομο πάντα φεγγάρι
Però una passione anch' io ce l'ho,
raccοlgo le schede scadute che trovo,
le porto gelosa al mio nido
le nascondo e la gente io sa."
Την ξέρουνε όλοι μα όλοι το ξέρουν
πως δεν θα την μάθει κανείς
κι αν κάποτε φτιάχουν μικρές ιστορίες
θα μένουν για πάντα νοθείες
È l' inquilina del sotterraneo:
ha scelto di vivere cosi.
È l' inquilina del sotterraneo,
una rondine e il suo nido è qui.
Τους γνέφει η Λίνα "το χελιδόνι"
ψηλά απ' το δικό της μπαλκόνι
Τους γνέφει η Λίνα "το χεδιδόνι"
ψηλά απ' το δικό της μπαλκόνι
 

Ξένες αγκαλιές 

Σ' αυτές τις ξένες αγκαλιές
σ' αυτά τα ξένα μέρη
τρελός αέρας φύσηξε
κι έσκισε τα πανιά
κι αν είναι ο έρωτας τυφλός
είν' ανοιχτός ο δρόμος
εκείνου που περπάτησε
με κόντρα τον καιρό
που πιο πολύ αγάπησε
το πιο μακρύ ταξίδι
και χόρτασαν τα μάτια του
της λησμονιάς νερό

Βλέπω τα χρόνια να περνούν
καράβια να σαλπάρουν
μα ποιος να σβήσει τις φωτιές
που καίνε μέσα στων ανθρώπων τις ματιές
και στ' ανοιχτά του νου

Σ' αυτές τις ξένες αγκαλιές
σ' αυτούς τους άδειους δρόμους
τρελός αέρας φύσηξε
κι έσκισε τα πανιά
κι όσοι κρυφά γελάσανε
είναι και γελασμένοι
σαν διαβατάρικα πουλιά
γυρίζουν πάντα εδώ
κι αν χόρτασαν κι ημέρεψαν
της μοναξιάς τ' αγρίμι
είναι που δεν αγάπησαν
τον άλλο τους εαυτό

 

PIAZZA COLLEGIATA / Βρέχει στη Λένορμαν

Notti sciupate,
sgusciate via,
dopo le otto di sera.
La Collegiata, la piazza vuota…
E sopra le case,
tagliato a metà,
coperto di luce…
il Castello di Cima
Βρέχει πού να γυρνάς
βούλιαξε η πόλη μεθάς
γυμνή στις υπόγειες διαβάσεις
χορεύεις
Cosa fai? mia città?
Dove ti nascondi la notte?
Attraverso i vetri appannati
Ti invento… ma dove sei?
Tutta la gente
vive di giorno e
dopo le otto sparisce.
La Collegiata, la piazza vuota
E più si avvicina
la sera in città,
più ripenso al passato
a quella vita diversa
Βρέχει πού να γυρνάς
βούλιαξε η πόλη μεθάς
γυμνή στις υπόγειες διαβάσεις
χορεύεις
Cosa fai? mia città?
Dove ti nascondi la notte?
Chissà com'eri in passato…
Ci penso… ti guardo… ti cerco!
 

DOLCI BUGIE / Όμορφο ψέμα

DOLCI BUGIE / Όμορφο ψέμα Lunga è la notte
che ti porta lontano,
come onda t'infrangi
contro scogli nascosti.
Città inospitali
che viaggiano altrove,
pochi amici e sbagliati…
che non ti sanno - aiutare.
Ένα όμορφο ψέμα
η αλήθεια ζητάει
και χιλιάδες αλήθειες
το ψέμα σκορπάει
Una dolce bugia
per nascondere il vero
come false verità…
in agguato nel buio.
Poi evade una luce
che ti libra nel cielo
come dolce veleno,
che vaga nel vento.
Ti denudi un'idea
e disegni un sorriso,
si cancella il momento
e noi stiamo a guardare.
Ένα όμορφο ψέμα
η αλήθεια ζητάει
και χιλιάδες αλήθειες
το ψέμα σκορπάει
Una dolce bugia
per nascondere il vero
profonde ferite…
in agguato nel buio.
Una dolce bugia
Per nascondere il vero
come false verità…
in agguato nel buio.
Στην αρένα του κόσμου
εμείς θεατές
μονομάχοι και θύτες
του αοράτου αλήτες
 

Μ' ΕΝΑ ΧΑΣΑΠΙΚΟ ΠΑΛΙΟ 

Τα φώτα στην Πανόρμου νυσταγμένα
τσιγάρο που τελειώνει στα χείλη σου η ζωή
Νοέμβρης και σ' αρπάζει η βροχή
σ' όνειρο ξένο
Το πλήθος που βουλιάζει στην πλατεία
καράβι μεθυσμένο στα χέρια ποιητών
κι εσύ με τα σημάδια των καιρών
σ' όνειρο ξένο
Κι όπως διπλώνουν οι σημαίες στη Σταδίου
και τα ραδιόφωνα σωπαίνουν
μ' ένα χασάπικο παλιό
σε βλέπω νά 'ρχεσαι ξανά
μεσ' το ψιλόβροχο και μεσ' την παγωνιά
σε βλέπω νά 'ρχεσαι ξανά
Τα όνειρα δεμένα στα λιμάνια
βαγόνια σκουριασμένα σε άγονες γραμμές
κι εσύ φωτογραφία απ' το χθες
σ' όνειρο ξένο
Ματιές που αλητεύουν στο σκοτάδι
τα λόγια που δεν είπες στο στόμα σου πληγή
κορμιά που ταξιδέψαν τη σιωπή
σ' όνειρο ξένο
Κι όπως διπλώνουν οι σημαίες στη Σταδίου
και τα ραδιόφωνα σωπαίνουν μ' ένα χασάπικο παλιό
σε βλέπω νά 'ρχεσαι ξανά
μεσ' το ψιλόβροχο και μεσ' την παγωνιά
σε βλέπω νά 'ρχεσαι ξανά