< Δισκογραφία

Κυψέλης και Σύρου γωνία είδα κάποτε την Ελένη. Είχε το χρώμα του χιονιού και τη μυρωδιά της Άνοιξης. Γύρισα να της μιλήσω και ξαφνικά κατάλαβα πως είχα κάνει λάθος. Στη θέση της, Κυψέλης και Σύρου γωνία, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα…

Θεολόγε εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ όλους μας το μυστικό… Πρωτομαγιά του 2004 και η εφηβεία σου θα καθρεφτίζεται πάντα στης κιθάρας τα τάστα.
Μαρία, είχες πει «θα βρεθούμε κάποτε και θα ξεχρεώσουμε». Σχεδόν δέκα χρόνια μετά είμαι ευτυχισμένος που δεν καταφέρνουμε να κλείσουμε τον λογαριασμό.
Χρήστο, νάσαι καλά, παρέα με το ταλέντο, την καλοσύνη σου και τη συντροφιά σου.
Ηλία, Μάκη, Αλέξη, Δαμιανέ, Σάκη, Μαρία, σας ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία που δείξατε.
Η καλή μαμά Μουσική θα σας ανταμείψει!

Περιέχει τα τραγούδια:

1. Ξένες αγκαλιές
2. Απουσίες
3. Ξέχνα*
4. Ελένη

Ξένες αγκαλιές 

Σ' αυτές τις ξένες αγκαλιές
σ' αυτά τα ξένα μέρη
τρελός αέρας φύσηξε
κι έσκισε τα πανιά
κι αν είναι ο έρωτας τυφλός
είν' ανοιχτός ο δρόμος
εκείνου που περπάτησε
με κόντρα τον καιρό
που πιο πολύ αγάπησε
το πιο μακρύ ταξίδι
και χόρτασαν τα μάτια του
της λησμονιάς νερό

Βλέπω τα χρόνια να περνούν
καράβια να σαλπάρουν
μα ποιος να σβήσει τις φωτιές
που καίνε μέσα στων ανθρώπων τις ματιές
και στ' ανοιχτά του νου

Σ' αυτές τις ξένες αγκαλιές
σ' αυτούς τους άδειους δρόμους
τρελός αέρας φύσηξε
κι έσκισε τα πανιά
κι όσοι κρυφά γελάσανε
είναι και γελασμένοι
σαν διαβατάρικα πουλιά
γυρίζουν πάντα εδώ
κι αν χόρτασαν κι ημέρεψαν
της μοναξιάς τ' αγρίμι
είναι που δεν αγάπησαν
τον άλλο τους εαυτό

Απουσίες 

Κοίτα πώς τρέμει το κερί
τα δέντρα πώς λυγάνε
πως των ανθρώπων οι φωνές
βουλιάζουν στα ρηχά
χωρίς πανιά και κόντρα τον καιρό
κανείς δεν φτάνει εδώ
Δρόμοι και κήποι σκοτεινοί
κι αστέρια λυπημένα
φωλιές που χτίζουν τα πουλιά
στου Άδη τα σκαλιά
φαντάζει στέρφα κι άδεια τούτη η γη
κι ο έρωτας πληγή

Κι εσύ θλιμμένο σύννεφο που αλητεύεις
σαν μικρό παιδί
το τελευταίο λάφυρο αυτού του κόσμου

Διάλεξε δρόμο να κρυφτείς
λόγια για να σωπάσεις
ζητιάνοι καίνε στις γωνιές
τα σκιάχτρα της ψυχής
των ηττημένων λάμπουν οι στρατιές
στις θάλασσες του χθες

Κι εσύ θλιμμένο σύννεφο που αλητεύεις
σαν μικρό παιδί
το τελευταίο λάφυρο αυτού του κόσμου

Ξέχνα

Το κύμα απόψε ανιχνεύει την ακτή
και ο αέρας ανεμίζει τα μαλλιά σου
απ' του μυαλού σου σύρε την καταπακτή
ό,τι δεν τόλμησες κρυφό απ' τα παλιά σου
Ξέχνα τα φώτα και τα φλας τους προβολείς
εκεί που βγαίνει η ζωή περιπολία
εκεί στο πρόσταγμα θα ζεις μιας απειλής
της μοναξιάς σου θα φοράς την πανοπλία

Θα σε μαγέψει μια ηχώ
όπως εκείνες
απ' την παλιά Ιεριχώ
κι απ' τις Μυκήνες

Εδώ απόψε αφοσιωμένη και πιστή
σε αφηγήσεις που δεν πρόδωσες ποτέ σου
θάσαι το αίμα στης καρδιάς την αορτή
και το κρασί για να μεθούν οι ποιητές σου
Ξέχνα τη σκόνη τις φωνές των πελατών
εκεί δεν έχουνε ποτέ εκεχειρία
εκεί γυαλίζεις στις ματιές των πειρατών
χρυσάφι λάφυρο φερμένο από την Τροία

Ελένη

Γήτεψες τη νύχτα μ' ένα χάδι
έκλεισες τα φώτα της γιορτής
έγειρες τα μάτια σου και χάθηκες νωρίς
έβαλες στον άνεμο σημάδι
Έκανες καράβι το κορμί σου
μπάρκαρες στης πόλης τ' ανοιχτά
κύματα τα λόγια που σου πήραν τα πανιά
κι έμεινε μετέωρη η φωνή σου

Έτσι αναπάντεχα βυθίστηκε ο χρόνος
στην άγρια θάλασσα μιας άγονης γραμμής
κι αν όλα μένουν σκοτεινά
σαν σε υπόγειο σινεμά
είναι που τώρα στην Ελένη δε μιλάς

Γλίστρησαν τα χρόνια σαν τη μπάλα
μέσα από τα χέρια ενός παιδιού
κι ήταν το παιχνίδι ένα γέλιο πανικού
που έσβησε στα μάτια τα μεγάλα
Χάρτινος στα όνειρα ο κόσμος
πέπλο από νιφάδες του χιονιού
γυάλινα τοπία σε ταξίδεψαν αλλού
κι έμεινε αδιάβατος ο δρόμος

Έτσι αναπάντεχα βυθίστηκε ο χρόνος
στην άγρια θάλασσα μιας άγονης γραμμής
κι αν όλα μένουν σκοτεινά
σαν σε υπόγειο σινεμά
είναι που πια για την Ελένη δε μιλάς