Κριτικές

CAROUSEL

Παραγωγή Καθρέφτης ήχων αληθινών - 2008

«Ο, Κρητικός, Γιώργος Σταυρακάκης είναι ποιητής και τραγουδοποιός, ο οποίος όμως, παρόλο που η ενασχόλησή του με το τραγούδι ξεπερνάει την εικοσαετία, δεν έχει και τόσο συχνή δισκογραφική παρουσία. Το Carousel είναι μόλις η τρίτη του προσωπική, δισκογραφική δουλειά. Μια δουλειά που θα λέγαμε ότι είναι κατά κάποιο τρόπο το επιστέγασμα της συνεργασίας του Σταυρακάκη με τον ιταλόφωνο Ελβετό τραγουδοποιό Marco Zappa, η οποία ξεκίνησε το 2003 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με κοινές ηχογραφήσεις και ζωντανές εμφανίσεις. Όλα τα τραγούδια του δίσκου έχουν γραφτεί απ' τον Σταυρακάκη εκτός από ένα που έγραψε ο Marco Zappa κι ένα που είναι σε στίχους του Σταυρακάκη και μουσική του Zappa. Είναι ωστόσο χαρακτηριστικό ότι σε αρκετά απ' τα τραγούδια του δίσκου πραγματοποιείται μια ενδιαφέρουσα πρόσμιξη ελληνικών και ιταλικών στίχων, με τους δύο δημιουργούς να εναλλάσσονται στο τραγούδι.

Ο Σταυρακάκης παραλληλίζει το Carousel με "μια ματιά σε παλιό σημειωματάριο", με την έννοια ότι περιέχει δέκα τραγούδια τα οποία γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, τόπους και συνθήκες έχοντας ουσιαστικά ως μόνο κοινό παρανομαστή τον άνθρωπο που τα έγραψε. Παρόλ' αυτά το υλικό του album δεν ακούγεται ανομοιογενές, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις εξαιρετικές ενορχηστρώσεις. Συμπαθητικές μπαλάντες παλαιάς κοπής - δίχως αισθητικές ακρότητες, αλλά ούτε κι εκπλήξεις - κι ένα ωραίο χασάπικο ερμηνευμένο απ' τη Γεωργία Γρηγοριάδου συνθέτουν το τελικό αποτέλεσμα. Σ' αυτό ξεχωρίζουν αν μη τι άλλο οι καλοί, ποιητικής διάθεσης, στίχοι, που είναι, όπως φαίνεται, και το δυνατότερο στοιχείο της τραγουδοποιίας του Σταυρακάκη. Ερμηνευτικά βέβαια ούτε ο Σταυρακάκης, ούτε ο Zappa φτάνουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, χωρίς ωστόσο σε καμία περίπτωση να προδίδουν το υλικό τους.

Μια ματιά σε παλιό σημειωματάριο, όπως λέγαμε και πριν, έχει αξία συναισθηματική και νοσταλγική πρωτίστως για τον δημιουργό του. Για να έχει και μια ευρύτερη αξία σε τρίτους θα πρέπει είτε το υλικό να είναι πράγματι αξιόλογο, είτε αυτά τα συναισθήματα που δικαιολογημένα νοιώθει ο δημιουργός να μεταφέρονται και στους υπόλοιπους οι οποίοι δεν έχουν την ίδια βιωματική σχέση. Με το Carousel του ο Γιώργος Σταυρακάκης νομίζω πως εκπληρώνει επαρκώς και τις αυτές συνθήκες, κατορθώνοντας να δώσει μια παλιομοδίτικη, αλλά πλήρη συναισθημάτων και εμπειριών σειρά τραγουδιών που ακόμα κι αν δεν εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία τους, κερδίζουν εντέλει τον ακροατή με την απλότητα και τη γνησιότητά τους».

 

«Με ένα παιχνίδι σαν το “Carousel” γυρίσαμε στα χρόνια της αθωότητας. Κι όπως κάνουμε τη βόλτα μας μαζί του, εικόνες και πρόσωπα αλλάζουν θέση, μνήμες και συγκινήσεις επανέρχονται, σαν τα τραγούδια στο νέο CD του ποιητή και τραγουδοποιού Γιώργου Σταυρακάκη, που γράφτηκαν σε διαφορετικό τόπο και χρόνο. Κάποια διασκευάστηκαν από τον Ιταλό τραγουδοποιό Marco Zappa, με τον οποίο συνεργάζεται ο Γιώργος Σταυρακάκης τα τελευταία χρόνια δισκογραφικά αλλά και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Άλλα, χτισμένα σε διαφορετικές μουσικές φόρμες, καινούργια και παλιά, που ωστόσο δεν είχαν εκδοθεί μέχρι τώρα, χώρεσαν σ’ αυτό το νέο CD. Ούτως ή άλλως ήταν στις προθέσεις του δημιουργού να χωρέσουν τραγούδια που αρχικά φαίνονται να είναι διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά σε μια δεύτερη ή τρίτη ακρόαση αυτή η αίσθηση χάνεται. Υπάρχει κάτι σαν γέφυρα που τελικά τα συνδέει.

Ο Γιώργος Σταυρακάκης και σ’ αυτό το άλμπουμ διατηρεί την ιδιότυπη ζεστασιά και γλυκύτητα στη φωνή του, είναι όπως πάντα αισθαντικός και τρυφερός στην ερμηνεία του, ενώ η στιχουργική του γραφή αναδεικνύει εκείνη τη μαγεία των προσωπικών στιγμών και της ανθρώπινης επαφής με νύξεις σε καταστάσεις που όλους μάς έχουν αγγίξει. Τα λόγια του είναι γεμάτα με εικόνες, μνήμες, χρώματα και λυρική ποιητική διάθεση. Από μουσικής πλευράς τα δέκα αυτά τραγούδια με τα διαφορετικά μουσικά μοτίβα είναι εμφανές ότι γράφτηκαν με αισθητική και περισσή φροντίδα, με ήχους κυρίως της Δύσης, αλλά και περάσματα απ’ το παραδοσιακό ελληνικό άκουσμα. Με το μπουζούκι να απαντά στον ήχο της blues κιθάρας και το χασάπικο να συναντά την μπαλάντα. Η δυναμική των τραγουδιών αυτών είναι που τους δίνει μια χαμηλόφωνη, αλλά αρκετά ηχηρή παρουσία στην ελληνική δισκογραφία».

«Εννέα μπαλάντες και ένα χασάπικο· τραγούδια γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και φτιαγμένα με μεράκι και αισθητική. Έπειτα από τρία άλμπουμ και ισάριθμες ποιητικές συλλογές, ο Γιώργος Σταυρακάκης κυκλοφορεί ένα δίσκο που “θα μπορούσε να ήταν μια εκ των υστέρων ματιά σε ένα παλιό σημειωματάριο”. Το “Carousel” του, ωστόσο, είναι μια συγκομιδή από μνήμες. Ένα παιχνίδι διόλου παιδικό, με ήχους της Ανατολής και κυρίως της Δύσης και με μια διάθεση λυρική προς πράγματα και καταστάσεις που τον (και μας) έχουν πονέσει. Ο δίσκος διατίθεται σε κομψή χάρτινη συσκευασία και συνοδεύεται από πολυσέλιδο ένθετο με τους στίχους και φωτογραφίες».

«Το Carousel είναι ο τέταρτός του δίσκος, με δέκα τραγούδια, που κινούνται από το τζαζ ύφος μέχρι το χασάπικο.
Τραγούδια σωστά ορθογραφημένα μεν (και ικανοποιητικά ενορχηστρωμένα), αλλά που νιώθεις σαν να τα έχεις ξανακούσει· και μάλιστα πολλές φορές.
Εικάζω ότι ο Σταυρακάκης -όπως και αρκετοί άλλοι- (είναι η τάση της εποχής) έχει εστιάσει περισσότερο στο στιχουργικό μέρος, όπου είναι εμφανώς καλύτερος, παρά τη γενικόλογη και κάπως παλιομοδίτικη θεματική, ενώ η μουσική του αρκείται να υπενθυμίζει τις επιρροές της.
Στο δίσκο συμμετέχουν ο Ελβετός ιταλόφωνος συνθέτης και τραγουδοποιός Marco Zappa, η Γεωργία Γρηγοριάδου, το συγκρότημα Blues Cargo και η Irina Simoneta».

«Η καινούργια δουλειά του Γιώργου Σταυρακάκη αποτελεί μια συλλογή τραγουδιών τα οποία γεννήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική ανήκουν στον ίδιο. Εντός του ενημερωτικού φυλλαδίου που βρίσκεται μέσα στο cd έχει κανείς τη δυνατότητα να διαβάσει τους στίχους οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα της συγκεκριμένης δουλειάς. Η πολύ ωραία εναλλαγή γλωσσών σχεδόν στα μισά τραγούδια (“Ξύλινες ιστορίες/Storie di legno”, “Χελιδόνι/La Rondine”, “Όμορφο ψέμα/Dolci Bugie”, “Δεν βρίσκω τρόπο/Non trovavoil modo”, “Βρέχει στη Λένορμαν/Piazza Collegiata”) αποτελεί επίσης ένα αξιοπρόσεκτο σημείο του “Carousel”. Η στιχουργική διακρίνεται από μια γλυκιά μελαγχολία ενώ οι συνθέσεις χαρακτηρίζονται από μια ποικιλία ήχων η οποία όχι μόνο δεν ενοχλεί αλλά αντίθετα κρατάει το ενδιαφέρον του ακροατή αφού τα διάφορα μουσικά ερεθίσματα δεν έρχονται σε σύγκρουση αλλά συμπληρώνει το ένα το άλλο. Ο Σταυρακάκης χωρίς να διεκδικεί δάφνες ερμηνευτικής δεινότητας καταφέρνει να υποστηρίξει φωνητικά τα τραγούδια του χωρίς να τα προδώσει».

«Τραγούδια που χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να μαζευτούν όπως υποστηρίζει ο δημιουργός τους αλλά άξιζε τον κόπο. Το φιλαράκι μου ο πράκτωρ ΚΟΥ-ΕΡ των ειδικών δισκογραφικών υπηρεσιών μου το τόνισε "αυτό εδώ αξίζει. Όπως είσαι πάρτο". Τις προτάσεις του ΚΟΥ-ΕΡ δε τις αγνοώ και καλά έκανα γιατί το CAROUSEL περιέχει 10 πολύ όμορφα τραγούδια και είναι από τους πιο ενδιαφέροντες ελληνικούς δίσκους που άκουσα τον τελευταίο καιρό. Σύγχρονος ήχος και λόγος στο στίχο, αυτό που έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις "σκύψε και αφουγκράσου τον τόπο σου για να κάνεις καινούργια μουσική". Ο Σταυρακάκης τον άκουσε. Από ζεϊμπέκικο, χασάπικο, τζαζ, μέχρι σικελιάνικο ήχο θα βρεις εκεί μέσα επισκέπτη. Είναι σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, είναι τραγούδι που ευτυχώς συνεχίζει να υπάρχει και πρόσεξε και τη φωνή της Γεωργίας Γρηγοριάδου που συμμετέχει. Οι μουσικοί ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους, η παραγωγή είναι φροντισμένη όπως και η συσκευασία του cd με τους στίχους τυπωμένους».

---

ΓΥΑΛΙΝΑ ΦΤΕΡΑ

Παραγωγή Wave Music - 2002

Σ' ένα θρυμματισμένο κόσμο που τα κομμάτια του ραγίζουν την ελπίδα, έρχεται το όνειρο σαν μεταμεσονύχτιος ψίθυρος αγγέλων να ξαναδώσει καινούργια πνοή στη ζωή ανασυνθέτοντας την ομορφιά και τη μαγεία μέσα από το λυρισμό προσωπικών στιγμών που αποκτούν διάρκεια.

Με μια τέτοια αισθαντικότητα ο τραγουδοποιός Γιώργος Σταυρακάκης πορεύεται χρόνια τώρα και αυτό το μήνυμα μεταφέρει στο δεύτερο cd που εξέδωσε πρόσφατα, με τίτλο "Γυάλινα Φτερά". Αγκυροβολημένος χρόνια στο μπουγάζι του Νότου, μυθολογεί υπό την επήρεια του ζεστού του οίστρου αντιπαραβάλλοντας στον κατακερματισμό της καθημερινότητας και του χρόνου την ποίηση της προσωπικής επαφής. "Καμένη εποχή/ τ' ανέμου η φωνή/ ζητιανεύει τραγούδια και κλαίει/ στ' άγγιγμά του σιωπάς/ κοροϊδεύεις γελάς/ και στους έρημους δρόμους γυρνάς".

Αυτή η επέλαση των γεγονότων που η ταχύτητά τους τα εγκαθιστά σαν κουρνιαχτό στην ανθρώπινη ψυχή και την "πνίγει" σ' ένα όμορφο και ισοπεδωτικό ομοιόμορφο κύκλο, δημιουργεί την ανάγκη στον Σταυρακάκη δημιουργίας ρωγμών, για να ψηλαφίσει την προοπτική μέσα στο χρόνο μιας ανθρώπινης διάστασης, αφού υπολανθάνει η αίσθηση της χαμένης κοινωνικής συλλογικότητας.

"Φώτα που σβήνουν/ πόρτες που κλείνουν/ ανάσες περαστικές/ μικρές υποσχέσεις/ ντυμένες με λέξεις/ κουρνιάζουν στις γωνιές.

Θυμάμαι τα βράδια/ τα όσα δεν είπες/ στα χείλη σου μένουν πληγές/ μετράω τις ώρες στου νου τις αιώρες/ βυθίζεται το χθες".

---

ΡΕΣΑΛΤΟ

Παραγωγή Minos EMI - 1997

"Πάνω από τις πολυκατοικίες, αλλοπαρμένο από τους καπνούς της πόλης, ένα μάτι θαλασσινό γράφει το δικό του σενάριο στο τσιμέντο. Σαν καρτ-ποστάλ από τα χρόνια, κολλημένο σε τοίχο δωματίου, στη Γερμανία.

Ο δίσκος ξεκινάει με το "Καλοκαίρι" σαν ευχή. Λεωφορείο που κάνει τη διαδρομή: αφρός, βυθός, δύση, ανατολή. Και τερματίζει μ' ένα ρεσάλτο στην επόμενη επικίνδυνη αποστολή."

"Από τις πιο ενδιαφέρουσες παραγωγές που ακούσαμε τελευταία, το "Ρεσάλτο" αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά ενός νέου τραγουδοποιού από το Ηράκλειο, του Γιώργου Σταυρακάκη.

Το "Ρεσάλτο" με την τρυφερότητα της μουσικής και στιχουργικής του γραφής και τη ζεστασιά της ερμηνείας του, είναι μια πολύ καλή αρχή στο δισκογραφικό ταξίδι του τραγουδοποιού. Ξεχωρίσαμε τα κομμάτια "Νυχτερινό δρομολόγιο", "Λίνα", "Ρεπό" και "Σαν τα τσιγάρα".

"Έχει μια ιδιόρρυθμη γλυκύτητα η φωνή του Γ. Σταυρακάκη. Θυμίζει Σαββόπουλο στις πολύ εσωτερικές του στιγμές, τότε που σε κάνει να νιώθεις ότι το τραγούδι είναι γι' αυτόν πριν απ' όλα υπόθεση αυστηρώς ιδιωτική, που μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης και για λόγους πολύ σοβαρούς αποτολμά να δημοσιοποιήσει. Έχει όμως και μια τραχύτητα που φέρνει κατά Γκαϊφύλια μεριά, καθιστώντας την ερμηνεία του ακόμη πιο ιδιόμορφη μα και υποβλητική. Την υποβολή αυτή μπορεί και την στηρίζει με μια ευαισθησία που, παρά την κατά περιοχές ηλεκτρική της ροπή (πολύ διακριτική και προσεγμένη και με εξαίρετους μουσικούς, όπως ο κιθαρίστας Θεολόγος Στρατηγός, ο μπασίστας Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο σαξοφωνίστας και κλαρινίστας Θύμιος Παπαδόπουλος, ο κημπορντίστας Βασίλης Μούστος και ο ντράμερ Στέφανος Δημητρίου), μένει επικεντρωμένη στην μπαλαντιέρικη μελωδικότητα, θα λέγαμε με τον στιβαρό τρόπο που καλλιεργήθηκε από τον Θάνο Μικρούτσικο στον "Σταυρό του Νότου", αλλά με το ψυχικό δόσιμο του Νικόλα Άσιμου. Μια εκφραστικά συνεπής στάση, που το λεπτό άρωμα του καρπού της οφείλουμε να το αποδώσουμε εξ ολοκλήρου στον Γιώργο Σταυρακάκη, καθώς δικοί του είναι στίχοι και μουσική σ' αυτό το πλήρως προσωπικό L.P..."

"Όμορφη μουσική από έναν ευαίσθητο δημιουργό. Μελωδίες χαμηλών τόνων και στίχοι μεστοί με ταξιδιάρικη και ονειροπόλα διάθεση.

Είναι μια αξιόλογη δουλειά για την επιμέλεια της παραγωγής, της οποίας υπεύθυνος είναι ο Μάνος Ξυδούς. Ο Γιώργος Σταυρακάκης ανήκει στους καλλιτέχνες που δεν έχουν ηχηρή παρουσία αλλά κερδίζουν τον ακροατή τους".

"Μια φθινοπωρινή ματιά ζεστή, τρυφερή και θλιμμένη σε επαρχιακό τοπίο, όπου "οι εργάτες τραυματίζουν τους δρόμους και οι δρόμοι που δεν βγάζουν πουθενά". Μια ενδιαφέρουσα παραγωγή ενός νέου τραγουδοποιού από το Ηράκλειο, κάνει δέκα τραγούδια νυχτερινές διαδρομές σε περιοχές της άλλης Ελλάδας".