Κριτικές

ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Παραγωγή Μετρονόμος - 2010

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ - ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ… ΑΛΛΑ ΖΕΣΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΕΣ

Θυμάμαι πριν ενάμισυ χρόνο εκείνο το εκνευριστικά ζεστό απόγευμα του Ιούνη στα Εξάρχεια, καθόμασταν με το Γιώργο Σταυρακάκη και μιλούσαμε για ραδιόφωνο, περιοδικά, δισκογραφικές εταιρείες, κάναμε συγκρίσεις του τότε και του τώρα. Πέρασαν κάπου δυο ώρες και ούτε που το κατάλαβα και λίγο πριν χωρίσουμε τον ρώτησα πότε υπολόγιζε να ξαναβγάλει άλμπουμ. Μου απάντησε ότι το επεξεργαζόταν στο μυαλό του μια και ήθελε να το κάνει λίγο πιο “μινιμαλιστικό” από το προηγούμενο.
Όταν έχεις λατρέψει ένα άλμπουμ σαν το CAROUSEL(το προηγούμενο άλμπουμ του Σταυρακάκη) έχεις πάντα την περιέργεια που έχει ο άρρωστος μουσικόφιλος για το επόμενο βήμα του καλλιτέχνη. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες εκτός αν…εκτός αν το ύφος διαφέρει.
Δε ξέρω αν τελικά οι ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ είναι το μινιμαλιστικό άλμπουμ που είχε στο μυαλό του ο Γιώργος, το σίγουρο είναι πως σε αυτούς τους απελπιστικά φτωχούς καιρούς για το ελληνικό τραγούδι ή αν θέλετε για την ελληνική δισκογραφία (γελάστε ελεύθερα εδώ) υπάρχουν ακόμα τραγουδοποιοί με όραμα, υπάρχουν κάποιοι “κολλημένοι” που δε το βάζουν κάτω, θα το δώσουν το ρημάδι το φιλί της ζωής γιατί πολύ απλά γι’ αυτούς η μουσική βρίσκει το δρόμο της, είτε μέσω συναυλιών, είτε μέσω του “τρισκατάρατου” διαδικτύου.
Οι ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ κυκλοφόρησαν λίγο πριν μας αφήσει το 2010 και χαιρέτησαν άλλη μια τραγική για την ελληνική μουσική χρονιά με τον καλύτερο τρόπο. Το μεγάλο όπλο του Γιώργου είναι ο λόγος του, ποιητής βλέπετε, έχει εκδόσει μάλιστα και συλλογές, ξέρει καλά τη σημασία του στίχου για το τραγούδι. Οι στίχοι του στέκονται μια χαρά και μόνοι τους, μπορεις να τους διαβάσεις στο εσώφυλλο του άλμπουμ χωρίς να ακούς τα τραγούδια και θα καταλάβεις αμέσως πως έχεις να κάνεις με άλλη μια από τις συλλογές του.
Όσο για τη μουσική, λατρεύει τον Leonard Cohen και πολλά folk rock συγκροτήματα κυρίως των τελών της δεκαετίας του 60 και των αρχών αυτής του 70.Στο χώρο της μπαλλάντας κινείται δηλαδή. Αναμάσημα ήχου? Καθόλου! Μια ενορχήστρωση υπέροχη πλουτίζει τα τραγούδια και τα απογειώνει όπως τους αρμόζει.
Το βιολοντσέλο στις ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ θυμίζει τους KANSAS του DUST IN THE WIND ή όποιο άλλο άξιο τέκνο της βρετανικής κυρίως φολκ ψυχεδέλειας. Η εθιστική μεσογειακή bossa nova του ΠΙΚΡΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ με ένα ακορντεόν να της δίνει Αργεντίνικο χρώμα.
“Ποιο ταξίδι, ποιο λιμάνι
ξεκλειδώνουν τη χαρά”
Από τα πιο “κινηματογραφικά” τραγούδια του Σταυρακάκη.
Ακολουθεί το υπέροχο και Κατσιμιχαίικης μουσικής φιλοσοφίας ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, τραγούδι γεμάτο ευαισθησία με το φλάουτο αχώριστο φίλο.
Όσο για τη διασκευή του τραγουδιού του Fabrizio De Andre H VIA DEL CAMPO μια παρέα από ξεχασμένους ήρωες των Αδελφών Ταβιάνι χορεύουν σε άδειους υγρούς δρόμους λυπημένοι μεν αλλά με το φως της ελπίδας στα μάτια. Οι στίχοι του Γιώργου τημ μετετρεψαν όπως πολύ σωστά παρατήρησε μια πολύ καλή φίλη σε VIA POEZIA.
Εκείνη η κουβέντα που ανέφερα στην αρχή δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει και τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 και τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο Γιώργος άρχισε να μου εξηγεί το γιατί ίσως να μην έχουν χαθεί όλα και στο βάθος να υπάρχει φως. Πεπεισμένος ότι τα πράγματα θα αρχίζουν να αλλάζουν αλλά πιθανότατα να μη το δούμε σύντομα.
Ένας καλλιτέχνης λοιπόν με ευαισθησία και με δυνατές κοινωνικές κεραίες είναι αδύνατο να αφήσει την τέχνη του ανεπηρέαστη και αμέτοχη απ’ όλα εκείνα τα γεγονότα και τις όποιες επιπτώσεις τους. Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ είναι αυτό που λέμε ένα κοινωνικο-πολιτικό τραγούδι, μια μπαλλάντα χαστούκι στα μούτρα οποιουδήποτε “μορφωμένου” με τηλεοπτικά παράθυρα ή οποιουδήποτε παραιτημένου που “ξεφεύγει” από “προβλήματα” με αποχαυνωτικά ριάλιτυ και ισοπεδωτικούς ευαγγελιστές μιας δουλοπρεπούς ανοησίας.
Πολιτικό τραγούδι, τραγούδι κοινωνικής διαμαρτυρίας πάντα θα υπάρχει, πάντα θα υπάρχουν μηνύματα απλά χρειάζεται να είναι κάποιος εκεί για να τα πάρει. Ούτε λαϊκισμοί ούτε ηθικολογίες της πλάκας ούτε ψευτοεμβατήρια, απλές αλήθειες σε ένα βαλσάκι με ηχητικά ντοκουμέντα από εκείνες τις μέρες… ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του είδους που άκουσα τα τελευταία χρόνια. Η ποίηση και η μουσική στην υπηρεσία της κοινωνικής συνείδησης.
Τελικά ίσως το ΕΝΑΣ ΨΙΘΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ να είναι όντως μινιμαλιστικού ύφους και νομίζω πως μια φωνή σαν αυτή της Αρλέτας θα του πήγαινε θαυμάσια.
Να φταίει άραγε η παρέα και η συνεργασία με τον Marco Zappa? ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΟΥ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗ μου ξαναφέρνει στο μυαλό γλυκόπικρα πλάνα από παλιές ιταλικές ταινίες που πήγαν το σινεμά κάποια βηματάκια μπροστά, η λογοτεχνία στην εικόνα κι εσύ να σηκώνεις το άσπρο πανί της θερινής αίθουσας για να σαλπάρεις με το δικό σου ιστιοφόρο. Βίρα τις άγκυρες ρακοσυλλέκτες αναμνήσεων και όμορφων στιγμών…φύγαμε!!!!
Συχνά το πίστευα και μάλιστα θυμάμαι κι έναν άλλο φίλο, τον Δημήτρη Σταρόβα, να συμφωνεί μαζί μου πως ο Ζαμπέτας ήταν και ροκ συνθέτης. Μάλιστα μου έλεγε πως ένας γνήσιος ροκ καλλιτέχνης θα μπορούσε να νοιώσει και να διασκευάσει Ζαμπέτα.
Δε ξέρω πόσο ροκ είναι ο Σταυρακάκης αλλά η μπλουζ διασκευή στο Ο ΤΖΑΚ Ο’ ΧΑΡΑ του μεγάλου μας συνθέτη σε στίχους του Θεοδόση Άθα είναι απλά ανατριχιαστική. Βγαλμένο κατευθείαν από το Δέλτα του Μισισιπι ή τους βάλτους του νότου το τραγούδι γίνεται αγνώριστο. Ο ορισμός της “διασκευής - σεβασμού”. Δεν μιμείται ο Σταυρακάκης και πολύ σωστά έπραξε, έδειξε απλά πόσο μπλουζ καρδιά είχαν κάποια τραγούδια του Ζαμπέτα… ένα ποτηράκι δυνατό ουίσκυ θα το πιεις ακούγοντάς το και θα χύσεις και λίγο στο πάτωμα για να συγχωρεθεί η ψυχούλα του Τζακ.
Φτώχεια λοιπόν στην ελληνική δισκογραφία. Λίγες οι καλές δουλειές αλλά οι ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ασχέτως “αντιπάλου” παραμένουν κατά τη γνώμη μου ένα υπέροχο άλμπουμ συγκρίνοντάς το και με πολύ παλαιότερες κυκλοφορίες. Κάντε ένα πείραμα όταν έχετε χρόνο. Ακούστε κάποιους αγαπημένους σας ελληνικούς δίσκους από το 1985 και μετά κι ύστερα ακούστε το νέο άλμπουμ του Σταυρακάκη, τότε θα δείτε τι εννοώ.
Μπορεί ίσως να πιστέψεις Επισκέπτη μου ότι γράφω όλα αυτά γιατί γνωρίζω τον Γιώργο Σταυρακάκη, μόνο που πρώτα γνώρισα το έργο του και μετά τον ίδιο και το έργο του ήταν η αφορμή.
Είμαι σίγουρος πάντως ότι ο Γιώργος Ζαμπέτας αν ακούει από κάπου ψηλά τη διασκευή του τραγουδιού του θα χαμογελάει πονηρά, επιδοκιμαστικά κι αρπάζοντας το μπουζούκι του θα φωνάξει
“Γειε σου Γεώργιε Σταυρακάκη με τα μπλουζ σου και με τις διασκευάααρες σουουου ααααλαααα”

Καλές Ακροάσεις

Υ.Γ. Εξαιρετική δουλειά σε εξώφυλλο και εσώφυλλο. Είπαμε κάποιοι έχουν ακόμα όραμα.

 

 

Ο Γιώργος Σταυρακάκης -ποιητής και τραγουδοποιός- γεννήθηκε στην Ιεράπετρα της Κρήτης, μεγάλωσε στο Ηράκλειο και πλέον τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχοντας στις αποσκευές του τέσσερεις προσωπικούς δίσκους («Ρεσάλτο»,«Γυάλινα Φτερά», «Απουσίες», «Carousel») αλλά και κάποιες συμμετοχές σε παραγωγές που κυκλοφορούν στο εξωτερικό παρουσιάζει τις «Χάρτινες Πόλεις», εννέα τραγούδια, εννέα ιστορίες πόλης.
Νομίζω ότι θα πρέπει καταρχήν να τοποθετήσουμε το δίσκο στο χώρο και το χρόνο περιγράφοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Νότο της Ελβετίας, στη Sementina τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2010 σε παραγωγή του Ελβετού ιταλόφωνου συνθέτη Marco Zappa με τον οποίο ο Γιώργος Σταυρακάκης είχε συνεργαστεί στο παρελθόν και δισκογραφικά αλλά και σε μουσικές παραστάσεις. Το εγχείρημα ήταν δύσκολο γιατί θα έπρεπε το ύφος των ενορχηστρώσεων να συνάδει με το ύφος και το κλίμα των τραγουδιών, γεγονός που προϋπέθετε ότι ο Marco Zappa θα έπρεπε να γίνει κοινωνός της θεματολογίας των τραγουδιών και να συνδέσει μουσικά δυο διαφορετικές σχολές τραγουδοποιίας. Κι όμως παρά τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου εγχειρήματος δύσκολα μπορεί κανείς να επισημάνει αδυναμίες στο μουσικό κομμάτι του δίσκου. Αντίθετα, οι ενορχηστρώσεις είναι γενικά άρτιες, με τις κιθάρες του Marco Zappa και του Γιώργου Σταυρακάκη να αποτελούν τις βάσεις των περισσοτέρων τραγουδιών. Ακόμα και στα πιο ιδιαίτερα τραγούδια του δίσκου, όπως στις ‘’Χάρτινες πόλεις’’ και στον ‘’Δεκέμβρη’’ οι ενορχηστρώσεις απηχούν το ύφος και τη θεματολογία των στίχων. Όσον αφορά τις συνθέσεις, αυτές αποτελούν συνέχεια της μέχρι σήμερα τραγουδοποιητικής πορείας του Γιώργου Σταυρακάκη καθώς επιμένει σε χαμηλόφωνες μπαλάντες που όμως κάποιες φορές καταντούν μονότονες και κουράζουν. Ο λόγος του είναι κυρίως περιγραφικός με χαρακτηριστική την προσπάθεια να αποδώσει ποιητικά στοιχεία μέσα από εικόνες, ομολογώ όμως ότι δεν τράβηξε την προσοχή μου κάποια ιδιαίτερη στιχουργική έμπνευση. Ο ακροατής μπορεί να σταθεί -για τη διακριτή θεματολογία τους- στα τραγούδια ‘’Δεκέμβρης’’ (για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008) και ’’Δεν είσαι πια εδώ’’ (στον Μάνο Ξυδούς) αλλά και στην επιτυχημένη διασκευή του περίφημου ‘’Τζακ Ο’ Χάρα’’ των Γ. Ζαμπέτα και Θ. Άθα.
Συνολικά, οι ‘’Χάρτινες Πόλεις’’ αποτελούν μια σχετικά αξιόλογη δουλειά που από την πλευρά της παραγωγής και των ενορχηστρώσεων είναι σε υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του τραγουδοποιού. Εξάλλου σπάνια συναντά κανείς Έλληνα καλλιτέχνη που να αναζητεί στο εξωτερικό ευκαιρίες και δυνατότητες να βελτιώσει τον ήχο και την παραγωγή. Όμως, ως προς το ύφος των συνθέσεων και την ποιότητα του λόγου δεν παρατηρείται κάτι ιδιαίτερο που να τα διαφοροποιεί ή να τα εξελίσσει σε σχέση με τις προηγούμενες δισκογραφικές εργασίες του.

---

CAROUSEL

Παραγωγή Καθρέφτης ήχων αληθινών - 2008

«Ο, Κρητικός, Γιώργος Σταυρακάκης είναι ποιητής και τραγουδοποιός, ο οποίος όμως, παρόλο που η ενασχόλησή του με το τραγούδι ξεπερνάει την εικοσαετία, δεν έχει και τόσο συχνή δισκογραφική παρουσία. Το Carousel είναι μόλις η τρίτη του προσωπική, δισκογραφική δουλειά. Μια δουλειά που θα λέγαμε ότι είναι κατά κάποιο τρόπο το επιστέγασμα της συνεργασίας του Σταυρακάκη με τον ιταλόφωνο Ελβετό τραγουδοποιό Marco Zappa, η οποία ξεκίνησε το 2003 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με κοινές ηχογραφήσεις και ζωντανές εμφανίσεις. Όλα τα τραγούδια του δίσκου έχουν γραφτεί απ' τον Σταυρακάκη εκτός από ένα που έγραψε ο Marco Zappa κι ένα που είναι σε στίχους του Σταυρακάκη και μουσική του Zappa. Είναι ωστόσο χαρακτηριστικό ότι σε αρκετά απ' τα τραγούδια του δίσκου πραγματοποιείται μια ενδιαφέρουσα πρόσμιξη ελληνικών και ιταλικών στίχων, με τους δύο δημιουργούς να εναλλάσσονται στο τραγούδι.

Ο Σταυρακάκης παραλληλίζει το Carousel με "μια ματιά σε παλιό σημειωματάριο", με την έννοια ότι περιέχει δέκα τραγούδια τα οποία γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, τόπους και συνθήκες έχοντας ουσιαστικά ως μόνο κοινό παρανομαστή τον άνθρωπο που τα έγραψε. Παρόλ' αυτά το υλικό του album δεν ακούγεται ανομοιογενές, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις εξαιρετικές ενορχηστρώσεις. Συμπαθητικές μπαλάντες παλαιάς κοπής - δίχως αισθητικές ακρότητες, αλλά ούτε κι εκπλήξεις - κι ένα ωραίο χασάπικο ερμηνευμένο απ' τη Γεωργία Γρηγοριάδου συνθέτουν το τελικό αποτέλεσμα. Σ' αυτό ξεχωρίζουν αν μη τι άλλο οι καλοί, ποιητικής διάθεσης, στίχοι, που είναι, όπως φαίνεται, και το δυνατότερο στοιχείο της τραγουδοποιίας του Σταυρακάκη. Ερμηνευτικά βέβαια ούτε ο Σταυρακάκης, ούτε ο Zappa φτάνουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, χωρίς ωστόσο σε καμία περίπτωση να προδίδουν το υλικό τους.

Μια ματιά σε παλιό σημειωματάριο, όπως λέγαμε και πριν, έχει αξία συναισθηματική και νοσταλγική πρωτίστως για τον δημιουργό του. Για να έχει και μια ευρύτερη αξία σε τρίτους θα πρέπει είτε το υλικό να είναι πράγματι αξιόλογο, είτε αυτά τα συναισθήματα που δικαιολογημένα νοιώθει ο δημιουργός να μεταφέρονται και στους υπόλοιπους οι οποίοι δεν έχουν την ίδια βιωματική σχέση. Με το Carousel του ο Γιώργος Σταυρακάκης νομίζω πως εκπληρώνει επαρκώς και τις αυτές συνθήκες, κατορθώνοντας να δώσει μια παλιομοδίτικη, αλλά πλήρη συναισθημάτων και εμπειριών σειρά τραγουδιών που ακόμα κι αν δεν εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία τους, κερδίζουν εντέλει τον ακροατή με την απλότητα και τη γνησιότητά τους».

 

«Με ένα παιχνίδι σαν το “Carousel” γυρίσαμε στα χρόνια της αθωότητας. Κι όπως κάνουμε τη βόλτα μας μαζί του, εικόνες και πρόσωπα αλλάζουν θέση, μνήμες και συγκινήσεις επανέρχονται, σαν τα τραγούδια στο νέο CD του ποιητή και τραγουδοποιού Γιώργου Σταυρακάκη, που γράφτηκαν σε διαφορετικό τόπο και χρόνο. Κάποια διασκευάστηκαν από τον Ιταλό τραγουδοποιό Marco Zappa, με τον οποίο συνεργάζεται ο Γιώργος Σταυρακάκης τα τελευταία χρόνια δισκογραφικά αλλά και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Άλλα, χτισμένα σε διαφορετικές μουσικές φόρμες, καινούργια και παλιά, που ωστόσο δεν είχαν εκδοθεί μέχρι τώρα, χώρεσαν σ’ αυτό το νέο CD. Ούτως ή άλλως ήταν στις προθέσεις του δημιουργού να χωρέσουν τραγούδια που αρχικά φαίνονται να είναι διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά σε μια δεύτερη ή τρίτη ακρόαση αυτή η αίσθηση χάνεται. Υπάρχει κάτι σαν γέφυρα που τελικά τα συνδέει.

Ο Γιώργος Σταυρακάκης και σ’ αυτό το άλμπουμ διατηρεί την ιδιότυπη ζεστασιά και γλυκύτητα στη φωνή του, είναι όπως πάντα αισθαντικός και τρυφερός στην ερμηνεία του, ενώ η στιχουργική του γραφή αναδεικνύει εκείνη τη μαγεία των προσωπικών στιγμών και της ανθρώπινης επαφής με νύξεις σε καταστάσεις που όλους μάς έχουν αγγίξει. Τα λόγια του είναι γεμάτα με εικόνες, μνήμες, χρώματα και λυρική ποιητική διάθεση. Από μουσικής πλευράς τα δέκα αυτά τραγούδια με τα διαφορετικά μουσικά μοτίβα είναι εμφανές ότι γράφτηκαν με αισθητική και περισσή φροντίδα, με ήχους κυρίως της Δύσης, αλλά και περάσματα απ’ το παραδοσιακό ελληνικό άκουσμα. Με το μπουζούκι να απαντά στον ήχο της blues κιθάρας και το χασάπικο να συναντά την μπαλάντα. Η δυναμική των τραγουδιών αυτών είναι που τους δίνει μια χαμηλόφωνη, αλλά αρκετά ηχηρή παρουσία στην ελληνική δισκογραφία».

«Εννέα μπαλάντες και ένα χασάπικο· τραγούδια γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και φτιαγμένα με μεράκι και αισθητική. Έπειτα από τρία άλμπουμ και ισάριθμες ποιητικές συλλογές, ο Γιώργος Σταυρακάκης κυκλοφορεί ένα δίσκο που “θα μπορούσε να ήταν μια εκ των υστέρων ματιά σε ένα παλιό σημειωματάριο”. Το “Carousel” του, ωστόσο, είναι μια συγκομιδή από μνήμες. Ένα παιχνίδι διόλου παιδικό, με ήχους της Ανατολής και κυρίως της Δύσης και με μια διάθεση λυρική προς πράγματα και καταστάσεις που τον (και μας) έχουν πονέσει. Ο δίσκος διατίθεται σε κομψή χάρτινη συσκευασία και συνοδεύεται από πολυσέλιδο ένθετο με τους στίχους και φωτογραφίες».

«Το Carousel είναι ο τέταρτός του δίσκος, με δέκα τραγούδια, που κινούνται από το τζαζ ύφος μέχρι το χασάπικο.
Τραγούδια σωστά ορθογραφημένα μεν (και ικανοποιητικά ενορχηστρωμένα), αλλά που νιώθεις σαν να τα έχεις ξανακούσει· και μάλιστα πολλές φορές.
Εικάζω ότι ο Σταυρακάκης -όπως και αρκετοί άλλοι- (είναι η τάση της εποχής) έχει εστιάσει περισσότερο στο στιχουργικό μέρος, όπου είναι εμφανώς καλύτερος, παρά τη γενικόλογη και κάπως παλιομοδίτικη θεματική, ενώ η μουσική του αρκείται να υπενθυμίζει τις επιρροές της.
Στο δίσκο συμμετέχουν ο Ελβετός ιταλόφωνος συνθέτης και τραγουδοποιός Marco Zappa, η Γεωργία Γρηγοριάδου, το συγκρότημα Blues Cargo και η Irina Simoneta».

«Η καινούργια δουλειά του Γιώργου Σταυρακάκη αποτελεί μια συλλογή τραγουδιών τα οποία γεννήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική ανήκουν στον ίδιο. Εντός του ενημερωτικού φυλλαδίου που βρίσκεται μέσα στο cd έχει κανείς τη δυνατότητα να διαβάσει τους στίχους οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα της συγκεκριμένης δουλειάς. Η πολύ ωραία εναλλαγή γλωσσών σχεδόν στα μισά τραγούδια (“Ξύλινες ιστορίες/Storie di legno”, “Χελιδόνι/La Rondine”, “Όμορφο ψέμα/Dolci Bugie”, “Δεν βρίσκω τρόπο/Non trovavoil modo”, “Βρέχει στη Λένορμαν/Piazza Collegiata”) αποτελεί επίσης ένα αξιοπρόσεκτο σημείο του “Carousel”. Η στιχουργική διακρίνεται από μια γλυκιά μελαγχολία ενώ οι συνθέσεις χαρακτηρίζονται από μια ποικιλία ήχων η οποία όχι μόνο δεν ενοχλεί αλλά αντίθετα κρατάει το ενδιαφέρον του ακροατή αφού τα διάφορα μουσικά ερεθίσματα δεν έρχονται σε σύγκρουση αλλά συμπληρώνει το ένα το άλλο. Ο Σταυρακάκης χωρίς να διεκδικεί δάφνες ερμηνευτικής δεινότητας καταφέρνει να υποστηρίξει φωνητικά τα τραγούδια του χωρίς να τα προδώσει».

«Τραγούδια που χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να μαζευτούν όπως υποστηρίζει ο δημιουργός τους αλλά άξιζε τον κόπο. Το φιλαράκι μου ο πράκτωρ ΚΟΥ-ΕΡ των ειδικών δισκογραφικών υπηρεσιών μου το τόνισε "αυτό εδώ αξίζει. Όπως είσαι πάρτο". Τις προτάσεις του ΚΟΥ-ΕΡ δε τις αγνοώ και καλά έκανα γιατί το CAROUSEL περιέχει 10 πολύ όμορφα τραγούδια και είναι από τους πιο ενδιαφέροντες ελληνικούς δίσκους που άκουσα τον τελευταίο καιρό. Σύγχρονος ήχος και λόγος στο στίχο, αυτό που έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις "σκύψε και αφουγκράσου τον τόπο σου για να κάνεις καινούργια μουσική". Ο Σταυρακάκης τον άκουσε. Από ζεϊμπέκικο, χασάπικο, τζαζ, μέχρι σικελιάνικο ήχο θα βρεις εκεί μέσα επισκέπτη. Είναι σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, είναι τραγούδι που ευτυχώς συνεχίζει να υπάρχει και πρόσεξε και τη φωνή της Γεωργίας Γρηγοριάδου που συμμετέχει. Οι μουσικοί ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους, η παραγωγή είναι φροντισμένη όπως και η συσκευασία του cd με τους στίχους τυπωμένους».

---

ΓΥΑΛΙΝΑ ΦΤΕΡΑ

Παραγωγή Wave Music - 2002

Σ' ένα θρυμματισμένο κόσμο που τα κομμάτια του ραγίζουν την ελπίδα, έρχεται το όνειρο σαν μεταμεσονύχτιος ψίθυρος αγγέλων να ξαναδώσει καινούργια πνοή στη ζωή ανασυνθέτοντας την ομορφιά και τη μαγεία μέσα από το λυρισμό προσωπικών στιγμών που αποκτούν διάρκεια.

Με μια τέτοια αισθαντικότητα ο τραγουδοποιός Γιώργος Σταυρακάκης πορεύεται χρόνια τώρα και αυτό το μήνυμα μεταφέρει στο δεύτερο cd που εξέδωσε πρόσφατα, με τίτλο "Γυάλινα Φτερά". Αγκυροβολημένος χρόνια στο μπουγάζι του Νότου, μυθολογεί υπό την επήρεια του ζεστού του οίστρου αντιπαραβάλλοντας στον κατακερματισμό της καθημερινότητας και του χρόνου την ποίηση της προσωπικής επαφής. "Καμένη εποχή/ τ' ανέμου η φωνή/ ζητιανεύει τραγούδια και κλαίει/ στ' άγγιγμά του σιωπάς/ κοροϊδεύεις γελάς/ και στους έρημους δρόμους γυρνάς".

Αυτή η επέλαση των γεγονότων που η ταχύτητά τους τα εγκαθιστά σαν κουρνιαχτό στην ανθρώπινη ψυχή και την "πνίγει" σ' ένα όμορφο και ισοπεδωτικό ομοιόμορφο κύκλο, δημιουργεί την ανάγκη στον Σταυρακάκη δημιουργίας ρωγμών, για να ψηλαφίσει την προοπτική μέσα στο χρόνο μιας ανθρώπινης διάστασης, αφού υπολανθάνει η αίσθηση της χαμένης κοινωνικής συλλογικότητας.

"Φώτα που σβήνουν/ πόρτες που κλείνουν/ ανάσες περαστικές/ μικρές υποσχέσεις/ ντυμένες με λέξεις/ κουρνιάζουν στις γωνιές.

Θυμάμαι τα βράδια/ τα όσα δεν είπες/ στα χείλη σου μένουν πληγές/ μετράω τις ώρες στου νου τις αιώρες/ βυθίζεται το χθες".

---

ΡΕΣΑΛΤΟ

Παραγωγή Minos EMI - 1997

"Πάνω από τις πολυκατοικίες, αλλοπαρμένο από τους καπνούς της πόλης, ένα μάτι θαλασσινό γράφει το δικό του σενάριο στο τσιμέντο. Σαν καρτ-ποστάλ από τα χρόνια, κολλημένο σε τοίχο δωματίου, στη Γερμανία.

Ο δίσκος ξεκινάει με το "Καλοκαίρι" σαν ευχή. Λεωφορείο που κάνει τη διαδρομή: αφρός, βυθός, δύση, ανατολή. Και τερματίζει μ' ένα ρεσάλτο στην επόμενη επικίνδυνη αποστολή."

"Από τις πιο ενδιαφέρουσες παραγωγές που ακούσαμε τελευταία, το "Ρεσάλτο" αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά ενός νέου τραγουδοποιού από το Ηράκλειο, του Γιώργου Σταυρακάκη.

Το "Ρεσάλτο" με την τρυφερότητα της μουσικής και στιχουργικής του γραφής και τη ζεστασιά της ερμηνείας του, είναι μια πολύ καλή αρχή στο δισκογραφικό ταξίδι του τραγουδοποιού. Ξεχωρίσαμε τα κομμάτια "Νυχτερινό δρομολόγιο", "Λίνα", "Ρεπό" και "Σαν τα τσιγάρα".

"Έχει μια ιδιόρρυθμη γλυκύτητα η φωνή του Γ. Σταυρακάκη. Θυμίζει Σαββόπουλο στις πολύ εσωτερικές του στιγμές, τότε που σε κάνει να νιώθεις ότι το τραγούδι είναι γι' αυτόν πριν απ' όλα υπόθεση αυστηρώς ιδιωτική, που μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης και για λόγους πολύ σοβαρούς αποτολμά να δημοσιοποιήσει. Έχει όμως και μια τραχύτητα που φέρνει κατά Γκαϊφύλια μεριά, καθιστώντας την ερμηνεία του ακόμη πιο ιδιόμορφη μα και υποβλητική. Την υποβολή αυτή μπορεί και την στηρίζει με μια ευαισθησία που, παρά την κατά περιοχές ηλεκτρική της ροπή (πολύ διακριτική και προσεγμένη και με εξαίρετους μουσικούς, όπως ο κιθαρίστας Θεολόγος Στρατηγός, ο μπασίστας Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο σαξοφωνίστας και κλαρινίστας Θύμιος Παπαδόπουλος, ο κημπορντίστας Βασίλης Μούστος και ο ντράμερ Στέφανος Δημητρίου), μένει επικεντρωμένη στην μπαλαντιέρικη μελωδικότητα, θα λέγαμε με τον στιβαρό τρόπο που καλλιεργήθηκε από τον Θάνο Μικρούτσικο στον "Σταυρό του Νότου", αλλά με το ψυχικό δόσιμο του Νικόλα Άσιμου. Μια εκφραστικά συνεπής στάση, που το λεπτό άρωμα του καρπού της οφείλουμε να το αποδώσουμε εξ ολοκλήρου στον Γιώργο Σταυρακάκη, καθώς δικοί του είναι στίχοι και μουσική σ' αυτό το πλήρως προσωπικό L.P..."

"Όμορφη μουσική από έναν ευαίσθητο δημιουργό. Μελωδίες χαμηλών τόνων και στίχοι μεστοί με ταξιδιάρικη και ονειροπόλα διάθεση.

Είναι μια αξιόλογη δουλειά για την επιμέλεια της παραγωγής, της οποίας υπεύθυνος είναι ο Μάνος Ξυδούς. Ο Γιώργος Σταυρακάκης ανήκει στους καλλιτέχνες που δεν έχουν ηχηρή παρουσία αλλά κερδίζουν τον ακροατή τους".

"Μια φθινοπωρινή ματιά ζεστή, τρυφερή και θλιμμένη σε επαρχιακό τοπίο, όπου "οι εργάτες τραυματίζουν τους δρόμους και οι δρόμοι που δεν βγάζουν πουθενά". Μια ενδιαφέρουσα παραγωγή ενός νέου τραγουδοποιού από το Ηράκλειο, κάνει δέκα τραγούδια νυχτερινές διαδρομές σε περιοχές της άλλης Ελλάδας".