Ο Γιώργος Σταυρακάκης είναι ένας περιπατητής παρατηρητής (observateur). Θα έλεγα, τολμά να περιπατεί την παρατήρησή του. Τα «ΟΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΙΑ» είναι σκηνές που κινούνται, ζουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου και συνεχίζουν την κίνησή τους στη μνήμη του αναγνώστη. Η ποίησή του διακατέχεται από έναν έκδηλο λυρισμό παρ' όλο που πολλά ποιήματά του είναι στακάτα, αυστηρά, συχνά καταλήγουν σ' ένα κρεσέντο λυρισμού. Ο ποιητής εκτίθεται και την ίδια στιγμή διακατέχεται από μια έντονη συστολή, η οποία εκφράζεται δραστικά στην ποίησή του γενικότερα με τη χρήση αμφισημιών, αντιθέσεων και μεταφορών.

Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ποίησής του είναι ο χορός γύρω από την εστία του θανάτου, του τέλους, του χρόνου, της πληγής, της πίκρας. Θα ήθελα να σταθώ στην ιδιαίτερη σχέση του με τη γλώσσα. Το υλικό, δηλαδή, με το οποίο η βίωση της εμπειρίας μπορεί να γίνει Τέχνη. Αυτή η ιδιαίτερη σχέση φέρνει σε απόλυτη ταύτιση το σώμα και την ψυχή των λέξεων. Το σημαίνον και το σημαινόμενο δεν μπορούν να νοηθούν χωριστά.

Ο Γιώργος Σταυρακάκης δεν επιστρατεύει λέξεις ποιητικές. Κάνει τη φυσική γλώσσα ποιητική, τις απλές λέξεις ποίηση.

Οι σκύλοι της οδού Ευριπίδου

Άλλες εποχές
τα σκυλιά κατηφόριζαν μαζί με τις πουτάνες
Κυριακές την Ευριπίδου
συγχρόνιζαν το βήμα τους στα σχολιανά νάζια
κι όλοι οι δρόμοι για την Κουμουνδούρου
ξεχειλισμένα τσουβάλια αρώματα
νοτερές αυλές με φλύαρα καναρίνια
τσίγκινες σκάλες
χαϊμαλιά στο λαιμό της Αθήνας
κι ένας ουρανός καθρέφτης
να ξεπλένει τα πρόσωπα
Τώρα περιμένουν υπομονετικά
δίπλα στα καφάσια με τις μπύρες
όπως τ' αγόρια απ' την επαρχία
με τις περήφανες μανάδες στο χωριό
νηφάλιοι τώρα νταβατζήδες
ήσυχοι, όπως οι σκύλοι της οδού Ευριπίδου
με δυο χρυσά δόντια καρφωμένα στα μάτια
δίπλα στα καφάσια με τις μπύρες
κάνουν ταμείο