Στην ποίησή του τα βλέμματα γυμνά, διασταυρώνονται με λέξεις, πρόσωπα, στάσεις, μνήμες και ατέλειωτες κουβέντες. Ξέρεις πως μπορείς να γυρέψεις και να βρεις λόγια χωρίς φτιασιδώματα, με τον πλούτο της απλότητας και την αμεσότητα της εμπειρίας τούτου του σύγχρονου κόσμου. Στίχοι, αποτέλεσμα της περιπλάνησής του στο χώρο που τα αγάλματα και οι κορνιζαρισμένες ιδέες δεν χωρούν. Τα λόγια του γυμνωμένα κι αληθινά καταφέρνουν να φτάσουν σε ‘κείνη την περιοχή όπου ο έρωτας και οι ψίθυροι της καρδιάς ακολουθούν μονάχα τα χνάρια των αισθημάτων. Αδιαφορούν για ανάγκες και σκοπιμότητες και οικοδομούν τους δικούς τους κόσμους, φτιαγμένους από στιγμές που έχουν ακινητήσει. Στιγμές δικές μου, δικές σου που τις αφήσαμε να γλιστρήσουν χωρίς να καταλάβουμε πως μας άγγιξαν. Ο Γιώργος τις κράτησε, θρύψαλα του ανακλώμενου κόσμου μας και μας τις παραδίδει μετουσιωμένες σε λόγο καθαρό, την ποίησή του.

Άστεγοι έρωτες

Όταν κλειδώνουν οι πόρτες της ντροπής
κι ο έρωτας άστεγος περιπλανιέται στους δρόμους
όταν οι λέξεις ανήμπορες
πέφτουν στο χώμα
κατρακυλούν στο σκοτάδι που ποτίζει το νου
ένας έφηβος θάνατος
καθρεφτίζεται στο βλέμμα
περιφέρεται ατάραχα στα συντρίμμια
ψαχουλεύει τα γόνατα και τις λέξεις
ροκανίζει το πάτωμα
τους τοίχους
τα χρώματα