μ' ένα χωνάκι παγωτό και δυο γκαζές
κι οι τρύπιες τσέπες μου θα στάζουν παραμύθια
για τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ
που ψάχνουν τ' όνειρο στης πόλης τα σκουπίδια
Χάρτινες Πόλεις
Marco Zappa/"ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ", 2010
< Βιβλιογραφία
Επέκεινα των Ασμάτων
Εκδόσεις «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ» 2009 - Αθήνα
Η συγκεκριμένη συλλογή είναι μία επιτομή τής μέχρι σήμερα ποιητικής του συγγραφής μέσα από την οποία γίνεται σαφές ότι οι απλές λέξεις μπορούν να σχηματίσουν ποίηση και να φτιάξουν τέχνη.
Περιοδικό «Δίφωνο»
Για κάθε τροβαδούρο μεταξύ ασμάτων και ποιημάτων δεν φαίνεται να υπάρχει μεγάλη διαφορά αν αμφότερα είναι γραμμένα με ψυχή και συναίσθημα, τα μεν είναι εν δυνάμει εμπνεύσεις των δε και αυτό είναι που πιστοποιείται και στην χαμηλότονη, τόσο καλά ψιλοδουλεμένη ποίηση του Γιώργου Σταυρακάκη.
Περιοδικό «Μετρονόμος»
[Απόσπασμα από την παρουσίαση του «Επέκεινα των Ασμάτων» στον «Ιανό»]
… Από αυτά τα τοπία, λοιπόν, την θέα των οποίων μας παρουσιάζει ο Σταυρακάκης με την ικανοποίηση ενός αναζητητή - ιχνηλάτη, δυνάμεθα να συλλάβουμε ό,τι υπάρχει πέρα. Πέρα από τι, όμως; Πέρα απ’ εκείνα. Εκείνα που ενδέχεται να θεωρηθούν με την τρέχουσα σημασία της λέξης, Τραγούδια - Άσματα. Έτσι λοιπόν από τον τίτλο κιόλας της συλλογής του ο Γιώργος Σταυρακάκης, μας γνωστοποιεί ποια είναι η θέση του και ποια είναι η πίστη του γι’ αυτήν την θέση.
Η θέση του είναι Πέρα απ’ εκείνα, δηλαδή Επέκεινα - Επέκεινα τωνΜέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ...κανάλια να δραπετεύσουν τα όνειρα. ...στο ανυπεράσπιστο σώμα, ...όπως αγάπη, όπως σέρνομαι, ...σε νυσταγμένους περιπάτους, ισόβιες περιπολίες, ...απ’ των ηττημένων τα καραβάνια, ...γιατί η Ιστορία όταν επαναλαμβάνεται... είναι λεπίδι που τυφλώνει ηλίθιους, ...χτες
- έμαθα ξαφνικά ότι καταζητούν εκείνο τον άγνωστο που με πυροβόλησε στο χαμόγελο... είναι ένας άγνωστος που άγνωστο γιατί δεν καταζητείται.
Εκατοντάδες οι ρόλοι του ποιητή (όπως βλέπετε!) σε πολλαπλάσια τοπία. Διότι ο Γιώργος Σταυρακάκης όπως όλοι οι ποιητές, δεν μπορεί να είναι κατ’ ουσία ο εαυτός του, παρά όντας άλλος, μόνο όταν αφήνεται να γίνει άλλος. Για να μπορεί έτσι να μιμηθεί όλα τα πρόσωπα, και όλα τα όντα. Να υποδυθεί τον απλό πολίτη, τον δραπέτη, τον αστυνομικό ή τον απεργό πείνας.
Έτσι μπορεί να υποδυθεί τον νομοθέτη, έτσι και τον ποιητή. Ή για να θυμηθούμε τον Πλάτωνα, μπορεί να υποδυθεί το σύμπαν ολόκληρο, το πουλί που κελαηδεί, την κίνηση των νερών, τον φλοίσβο των κυμάτων. Γίνεται ο μίμος των μίμων, είναι ποιητής, εμπνευσμένος εκ Θεού «Ένθεον γαρ η ποίησις» «διότι η ποίηση είναι θεόπνευστη» μας συμβουλεύει παιδεύοντάς μας, ο Αριστοτέλης.
Αυτό ακριβώς αισθάνομαι διαβάζοντας τα ποιήματα του Γιώργου Σταυρακάκη. Αισθάνομαι ότι μια βίαιη επέμβαση, που έρχεται από τα έξω, τον κάνει έναν ποιητή. Ναι, αισθάνομαι ότι η πηγή του Λόγου του, είναι έξω από αυτόν. Και τώρα εδώ, μαζί σας, κατανοώ την αιτία της αίσθησης αυτής, που είναι κοινό γνώρισμα των ωραίων της τέχνης:
Καθώς η πηγή του είναι έξω από αυτόν, ο ίδιος δεν είναι άλλο από έναν κρίκο της αόρατης, μαγνητικής αλυσίδας που συνδέει τις Μούσες με τους ακροατές.
Ανάμεσα στον στίχο του τραγουδιού και στον στίχο της ποίησής του, όσον αφορά στο πνεύμα, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή. Και τις δύο φόρμες τις χειρίζεται με την βαθιά αίσθηση του καθήκοντος που διέπει έναν καθαρόαιμο δημιουργό.